Ως όντα εκτός από πολύπλοκα δεν έχουμε και τίποτα δικό μας. Σε αντίθεση με τα ζώα και τα φυτά δεν έχουμε καμία φυσική προστασία. Ούτε αγκάθια, ούτε προβιές, ούτε φτερά, ούτε κέλυφος. Από την πρώτη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο κλαίμε. Δεν γνωρίζουμε τίποτα και όλα πρέπει να μας τα διδάξει κάποιος, ακόμη και το πως θα τρώμε. Αυτό που δεν χρειάζεται να μας διδαχθεί είναι ο θρήνος. Υπάρχει άλλο πλάσμα εκτός από τον άνθρωπο που να θρηνεί; Και πέρα από τον θρήνο, υπάρχει άλλο πλάσμα που να φλέγεται από ανάγκη για ζωή; Βέβαια το περιεχόμενο του πολιτισμού μας, φαίνεται ότι μας κάνει να τα ξεχνάμε όλα αυτά, καθώς μαραίνεται η ίδια του η σημασία. Όλο το Σύστημα προσπαθεί να αναθρέψει ανθρώπους που να γίνουν στο μέλλον ικανοί για σχέσεις, για εργασία, για φιλία, για ηθική ζωή κι ωστόσο δεν μπορεί να βρει ισορροπία. Είμαστε πιο αποδυναμωμένοι από ποτέ στο να κάνουμε όλα τα παραπάνω εξίσου καλά. Έχουμε 1000+1 ευκολίες, κι όμως είμαστε πιο αποξενωμένοι από ποτέ.
