Σέξ - Έρωτας - Αγάπη

Επίπεδο εγωϊστικό,Σέξ . Επιζητεί ο άνθρωπος την δική του ικανοποίηση.

Όσο ο άνθρωπος βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο νοητικής εξέλιξης και δεν επικοινωνεί  με τον δυναμισμό της ψυχής νοιώθει ανασφαλής, κατέχεται από φοβίες διαφόρων ειδών και μέσα από τις σχέσεις του προσπαθεί να διεκδικήσει ενδιαφέρον, ώστε να καλύψει τις ανάγκες του για υλική ασφάλεια, αναγνώριση, επιβεβαίωση, δύναμη και καλοπέραση αγνοώντας ή και αδιαφορώντας για το αν θα προκαλέσει πόνο ή δυσαρμονία στους γύρω του.   

Η δύναμη της προσωπικότητας, του κατώτερου εαυτού, λόγω της προσκόλλησης του στην επίδραση της ύλης και του ορθολογισμού,  εμποδίζει την ψυχή από το να οδηγηθεί προς την τελειότητα και το κάλλος, όπου είναι η πραγματική φύση του έρωτα και της αγάπης .

Στόχος του κατώτερου εγώ είναι να  χρησιμοποιεί τους ερωτικούς συντρόφους με έμμεσο ή άμεσο τρόπο ώστε να έλκει ενέργεια από τους άλλους για να ισχυροποιεί την προσωπικότητά του. Στην περίπτωση αυτή ο νούς του ανθρώπου μή δυνάμενος να δεί  την αλήθεια, παρηγορείται μέσω της ψευδαίσθησης του ενθουσιασμού της σεξουαλικής απόλαυσης για να αντλήσει την φαινομενική κάλυψη των ανασφαλειών και των αναγκών  του.

Αυτή όμως η συνεύρεση των αντιθέτων, αφήνει αμέτοχη την καρδιά και την ψυχή του ανθρώπου. Από αυτό  τον λόγο προκύπτουν μεγάλες απογοητεύσεις, το συναισθηματικό κενό και τα συνακόλουθα συναισθήματα αποτυχίας που εξαντλούν το νευρικό σύστημα υπονομεύοντας  έτσι την ψυχοσωματική δομή του ανθρώπου.

Επίπεδο  Έρωτα, αμοιβαίας έλξης και  αγάπης. Ο άνθρωπος δεν επιδιώκει  μόνον την δική του ευτυχία αλλά και την ευτυχία του συντρόφου.

Σ΄αυτό το στάδιο ο νούς του ανθρώπου μέσα από τον πόνο και την εμπειρία έχει εξελιχθεί περισσότερο και αρχίζει να επικοινωνεί με τα κανάλια της ψυχής.

Αρχίζει να ωριμάζει η δύναμη της αγάπης οπότε ο άνθρωπος μπαίνει στην διαδικασία να ανοίξει την καρδιά του, να νοιώθει την ανάγκη να μοιράζεται την γνώση, την εμπειρία, τα όποια υλικά ή πνευματικά αγαθά  διαθέτει.

Τότε ή ψυχή ενεργοποιεί μέσα από τον θεό έρωτα τις δυνάμεις εκείνες που θα έλξουν μια άλλη ψυχή που θα γίνει το κατάλληλο σκεύος για να εναποθέσει τον σπόρο της και να δημιουργήσει το φυσικό ή πνευματικό της παράγωγο.

(Φυσικά παράγωγα εννοούμε τα παιδιά που προέρχονται μέσα από αυτή την ποιότητα της ερωτικής συνεύρεσης, η οποία χαρακτηρίζεται από επίγνωση της ευθύνης   για την προετοιμασία των συγκεκριμένων φορέων ψυχών τις οποίες έλκουν σε σάρκωση μέσω της υψηλής  δόνησης της αγάπης τους, ώστε να τις μυήσουν σε ανώτερες αξίες και ιδανικά.

Πνευματικά παράγωγα εννοούμε, τις όποιες κοινωνικές, καλλιτεχνικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές, φιλανθρωπικές, κ.ά. δημιουργικές προσφορές έργου, μέσω της συμμετοχής τους μέσα σε ομάδες που λειτουργούν και δρούν σε αντίστοιχους στόχους.)

Η Αγάπη στην συνέχεια  σχηματίζει μία συνεχή σύνδεση μεταξύ των δύο συντρόφων,  τις εξαγνίζει σταδιακά και  δημιουργεί την απαιτούμενη πόλωση   που  διατηρεί την σχέση.    

Η ένωσή τους ξεπερνάει όλα τα εγωϊστικά εμπόδια αναπτύσσοντας και καλλιεργώντας τον αλληλοσεβασμό, την αλληλοεκτίμηση, την αποδοχή και την κατανόηση.

Κάθε ένας βλέπει το άλλο σαν Δάσκαλο για την πνευματική του εξέλιξη.

Οι τριβές μεταξύ τους δεν λειτουργούν ως στοιχείο διάσπασης και διάλυσης, αντιθέτως, είναι προϋπόθεση υπέρβασης της προσωπικότητάς τους.  

Η συμπόρευσή τους στο δρόμο της ζωής κάτω από κοινούς στόχους και ιδανικά, ανανεώνει διαρκώς την έλξη μεταξύ τους ενώ ταυτόχρονα τους αλληλοεμπνέει  στο μονοπάτι της πνευματική τους αναζήτησης. 

Πολλές φορές όμως, η γεμάτη αγάπη ψυχή, στην ανάγκη να εκφραστεί και να μεταβιβάσει την αποθηκευμένη  εμπειρία-ενέργειά της, επιλέγει λάθος ταίρι που το εξιδανικεύει και το ντύνει με τα πέπλα των δικών της αρετών  και την αύρα της δικής της δύναμης προκειμένου να το καταστήσει κατάλληλο σκεύος για να δεχθεί τον σπόρο της.

Έρχεται όμως αλίμονο  το πλήρωμα του χρόνου να συνειδητοποιήσει, ο άνθρωπος τις αυταπάτες του, ως αποτέλεσμα δικών του προβολών και αναγκών, οπότε  έρχεται μεγάλος πόνος,  απογοήτευση και αναπόφευκτα τελικά, ο χωρισμός.

«Η δύναμη της ζωής σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός για του Θεού τον Άγιο δείπνο…»

                            

Επίπεδο Αγάπης ανιδιοτέλεια. Ο ένας σκέφτεται την ευτυχία του  άλλου αγαπημένου!

Ανθρώπινες υπάρξεις που έφτασαν στην τελειότητα και τους προσφέρεται από την Δημιουργία η μεγαλύτερη ευλογία, η ανεύρεση και ένωση με το πραγματικό  έτερό τους ήμισυ (Αδελφά πνεύματα).

Αυτές οι άγιες και ευλογημένες ψυχές φέρουν την ιδιότητα  και την δύναμη να λειτουργούν σαν αιθερικά κανάλια και να μεταφέρουν τις ουράνιες – θεϊκές ακτινοβολίες πάνω στον ταλαίπωρο πλανήτη μας και να χαρίζουν μια δροσοσταλιά ελπίδας, ειρήνης, ευδαιμονίας, αγάπης και αλήθειας στα πλάσματα της Γής…

Συμμετέχει το σώμα, η ψυχή και το πνεύμα τους για να είναι ολοκληρωμένος και τέλειος ο έρωτάς τους.

Η δύναμη του έρωτα και της αγάπης τους είναι τόσο μεγάλη που τους οδηγεί πολλές φορές να ξεπεράσουν ανυπέρβλητα κοινωνικά ή άλλα, εμπόδια για να προασπίσουν την ένωσή τους.

Ο θείος έρωτας που τρέφει ο ένας για τον άλλον και μαζί προς το ΘΕΙΟ ΟΝ, αφορά όντα που έφτασαν σε πνευματική τελειότητα και τους δόθηκε η ευλογία της ένωσής τους για να αναταράξουν με τον δυναμισμό της ακτινοβολίας της αγάπης τους τον κραδασμό της αιθερικοφυσικής μας διάστασης και να ωθήσουν την ανθρωπότητα σε φυσικές, τεχνολογικές και πνευματικές υπερβάσεις.(Όρφέας-Ευρυδίκη, Πυθαγόρας-Θεανώ, Όσιρις-Ίσιδα, Περικλής-Ασπασία, Άκενατόν-Νεφερτίτη, κ.ά.)

Τα χαρακτηρίζει η αυτοθυσία, η ανιδιοτέλεια, η συνεργασία και η ομόνοια διότι ενοικεί μέσα τους το ίδιο το ιδανικό της αγάπης,  ΕΙΝΑΙ οι ίδιοι ΑΓΑΠΗ.

Η πραγματική φύση του Έρωτα και της Αγάπης

Έρωτας και Αγάπη είναι οι δύο βασικές ελκτικές δυνάμεις του Θείου Όντος για να συνέχει τα στοιχεία της ύλης και να  κρατεί σε αναγκαστική συνεργασία–αρμονία την ενέργεια του  αρνητικού και θετικού δυναμισμού των ατόμων.

Χωρίς αυτές τις συνεκτικές δυνάμεις δεν θα ήταν δυνατόν να σχηματισθούν οι μορφικοί μας κόσμοι, ούτε τα πλάσματα που ενυπάρχουν μέσα σ’ αυτούς, με αποκορύφωμα των οποίων είναι, το ανθρώπινο Όν.

Είναι ακτινοβολίες Θείας προέλευσης, που οδηγούν στην ανεύρεση της αρμονίας, του κάλλους και της πνευματικής τελειότητας.

Είναι ο δρόμος της μαθητείας, ή o μίτος της Αριάδνης κατά την αρχαία Ελληνική Μυθολογία, που παραδίδεται από το Θείον Όν, προς τα δημιουργήματά του, για να βρουν τον δρόμο της επιστροφής προς την ουράνια κατοικία τους.

Η ακτινοβολία του Έρωτα και της Αγάπης είναι ο συνδετικός χρυσός κρίκος που ενώνει παντοτινά τις ψυχές μας με τον Ουράνιο Πατέρα και την Ουράνια Μητέρα….   

                      

Bιβλιογραφία:

«Έρωτας και Αγάπη»  Νικολάου Α. Μαργιωρή (Νεοέλληνα Μύστη και Πνευματικού Διδασκάλου

«Συμπόσιον» Πλάτωνα ( Αρχαίου Έλληνα Φιλοσόφου)

«Διδασκαλίες του Ραμακρίσνα» Σρί Ραμακρίσνα ( Τελευταίου Άγιου της Ινδίας και Ιερέα της Μπάκτα Γιόγκα).

«Ο κήπος του Προφήτη» Χαλίλ Γκιμπράν (Λιβανέζου Δασκάλου, λογοτέχνη, ποιητή, και ζωγράφου).            

πηγη

Έρωτας και Ψυχή

Ο Ερωτας και η Ψυχη είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ  μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Αυτός είναι ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Ερωτας και Ψυχη

Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας. Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.

Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Ερωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.

Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:

«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.

Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.

Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή χάνει τον Ερωτα

Η Ψυχή με το λυχνάρι αντικρίζει το πρόσωπο του Ερωτα

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα. Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της,  θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της.  Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Ο Ερωτας σώζει την Ψυχή

Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.

ΜΑΘΗΜΑ   ΖΩΗΣ

 

Όταν η ζωή κυλήσει ποτάμια τα δάκρυα της θλίψης και του πόνου,

> όταν γευθεί τη φρίκη των πιο τρομερών καταστάσεων αρρώστιας ή αναπηρίας σώματος ή διάνοιας,


> όταν λυγίσει κάτω απ' τους πόνους των δυσαρμονιών, ατυχιών, αποτυχιών, απογοητεύσεων και παρόμοιων συνθλιπτικών περιστατικών ζωής,


> όταν συρρικνωθεί κάτω απ' την εξουθενωτική και εξαθλιωτική εμπειρία της φτώχειας,


> όταν κουλουριαστεί μαραμένη κάτω απ' τη Δαμόκλεια σπάθη του θανάτου,


> όταν η προσωπικότητα γευθεί κάθε πικρό ποτήρι, μέχρι της τελευταίας σταγόνας της ζωής,


Τότε και μόνο ΤΟΤΕ, εξαγνισμένη στο καμίνι του πόνου,


θα μπορέσει να αντιληφθεί και να ακολουθήσει ένα ταχύτερο δρόμο,


για να περάσει σε μια κατάσταση ανώτερης και πιο εκλεπτυσμένης συνειδητότητας,


"ένθα", πράγματι, "απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός"


και όπου λάμπει η Αλήθεια για μια ζωή ατελεύτητη στη μακαρία γαλήνη του Πνεύματος!

ΠΑΡΑΒΟΛΗ μιας πραγματικότητας

Κάποτε ένας άνθρωπος ταξίδευε και μπήκε τυχαία στον παράδεισο.

Σύμφωνα με την ινδική αντίληψη του παραδείσου,υπάρχουν δέντρα που εκπληρώνουν ευχές.

Εσύ το μόνο που κάνεις είναι να καθίσεις κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και να επιθυμίσεις κάτι, κι αυτό αμέσως γίνεται.

Δεν μεσολαβεί κενό ανάμεσα στην επιθυμία και την εκπλήρωση της.

Ο άνθρωπος κουρασμένος αποκοιμήθηκε κάτω από το δέντρο των ευχών.

Οταν ξύπνησε, ένιωσε πολύ πεινασμένος και είπε «Πώς πεινάω! Αχ και να έβρισκα λίγο φαγητό!»

Αμέσως από το πουθενά, το φαγητό φάνηκε να πετάει στον αέρα.Πολύ νόστιμο φαγητό.

Πεινούσε τόσο πολύ, που δεν έδωσε προσοχή από που ερχόταν το φαγητό.

Οταν πεινάς δε το φιλοσοφείς. Ενιωθε ικανοποιημένος.

Μια άλλη σκέψη γεννήθηκε μέσα του. «Ας είχα κάτι να πιω….»

Αμέσως εμφανίστηκε ένα θαυμάσιο κρασί.

Πίνοντας ήρεμα το κρασί ,στη σκιά του δέντρου,άρχισε να αναρωτιέται.

«Μα τι γίνεται; Τι συμβαίνει; Ονειρεύομαι ή μήπως υπάρχουν φαντάσματα γύρω μου και παίζουν παιχνίδια;»

Και τότε εμφανίστηκαν τα φαντάσματα.

Και ήταν άγρια, τρομερά. Αρχισε να τρέμει και του γεννήθηκε η σκέψη

«Τώρα θα με σκοτώσουν»

Και τον σκότωσαν.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το δέντρο που πραγματοποιεί τις ευχές είναι ο νους.

Οτι και να σκεφτείς αργά ή γρήγορα εκπληρώνεται.

Πολλές φορές μεσολαβεί μεγάλο χρονικό διάστημα στην επιθυμία και την πραγματοποίησή της, που την έχεις ξεχάσει εντελώς.

Ετσι δεν μπορείς να το συνδέσεις με την πηγή.

Αν παρατηρήσεις βαθιά, θα ανακαλύψεις πως όλες οι σκέψεις σου δημιουργούν εσένα και τη ζωή σου.

Αυτές δημιουργούν την κόλαση και το παράδεισό σου.

Κανείς δε σε βασανίζει, εκτός από τον εαυτό σου.

Μόλις το κατανοήσεις αυτό, τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν.

Τότε μπορείς να τα αντιστρέψεις….μπορείς να κάνεις την

κόλαση……. ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Αγάπη μου να προσέχεις …………..

OΤΑΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΠΟΥΘΕΝΑ….ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΑΚΡΥΑ Κάποτε ήταν μια κοπέλα τυφλή. Μισούσε τον εαυτό της που ήταν τυφλή. Μισούσε τον καθένα, εκτός από τον αγαπημένο της. Αυτός ήταν πάντα εκεί γι?αυτήν. Την αγαπούσε πολύ και ήταν πάντα δίπλα της. Του είχε πει ότι αν μπορούσε να δει τον κόσμο, τότε θα τον παντρευόταν! Μια μέρα κάποιος της δώρισε δυό μάτια και τότε μπόρεσε να δει τον κόσμο που τόσο πολύ ήθελε? Είδε και τον αγαπημένο της? Εκείνος την ρώτησε γεμάτος χαρά «τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;» Η κοπέλα όμως έκπληκτη είδε ότι ο αγαπημένος της ήταν κι αυτός τυφλός και σοκαρισμένη από αυτό, αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Το αγόρι έφυγε δακρυσμένο και με πόνο. Αργότερα της έστειλε ένα γράμμα?”Απλά σε παρακαλώ, να προσέχεις τα μάτια μου!”

«Το παρακάτω βιντεοκλίπ είναι εμπνευσμένο απ την ιστορία «

Ψυχή μου

Ψυχή μου, έχεις μεγάλη αξία. 
Μόλις σε έσωσα από την κόλαση. 
Ακολούθησα το δύσκολο δρόμο της συνείδησης 
που σε πονάει 
γιατί δεν κάνεις αυτό που επιθυμείς 
αλλά αυτό που πρέπει. 
Τώρα πέτα ελεύθερη 
στον καθαρό ουρανό σου.

elenitheof
10/10/10

Οι Άνθρωποι Άγγελοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν ανάμεσα μας με καρδιά αγνότερη κι από έναν αθώο. Ζούνε για έναν σκοπό. Αυτόν που τραγουδάει η καρδιά τους. Να απλώνουν δίχως δεύτερη σκέψη το χέρι τους σε εκείνον που θα το έχει ανάγκη κι ας μη το ζητήσει ποτέ.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ψυχή πιο καθαρή κι από τον μεγάλο ουρανό. Μοιάζουν άγγελοι μπροστά στον κόσμο που βιώνουμε σήμερα. Ένα χαμόγελο ακόμη και μέσα στις μεγάλες δυσκολίες της ζωής τους ποτέ δεν θα το αρνηθούν. Και θα είναι χαμόγελο αληθινό σαν την καρδιά και την ψυχή τους.

Αυτοί οι άνθρωποι- άγγελοι, είναι ένα δώρο πραγματικό για τον κόσμο μας. Είναι Αγάπη. Είναι λίγοι, διάσπαρτοι, εκείνοι και η ύπαρξη τους κρατάνε αυτό τον κόσμο ακόμη όρθιο. Ο σκοπός των ανθρώπων -αγγέλων είναι να αγγίζουν τις ψυχές που έχουν την ανάγκη τους, εκείνοι είναι οι τελυταίες ελπίδες ενός κόσμου που οδεύει στο κενό.



http://youtu.be/ssgH-vw13xU

Έρωτας

Ο έρωτας είναι τροφή. Ο έρωτας είναι τροφή για την ψυχή. Το φαγητό είναι τροφή για το σώμα, η αγάπη και ο έρωτας είναι τροφή για την ψυχή. Χωρίς φαγητό, θα πεθάνεις σωματικά. Χωρίς αγάπη και έρωτα θα πεθάνεις πνευματικά. Για την ακρίβεια, δεν θα έχεις καν γεννηθεί. Το σώμα χρειάζεται φαγητό, η ψυχή χρειάζεται αγάπη και έρωτα.
Ο άνθρωπος δε μπορεί να ζήσει μόνο με ψωμί, επειδή το ψωμί είναι μόνο για το σώμα. Θα πρέπει να ψάξεις και να αναζητήσεις κάτι που θρέφει την ψυχή σου. Να είσαι λοιπόν πάντοτε ερωτευμένη/ος. Να θυμάσαι ένα πράγμα: Δεν έχουν σημασία οι εραστές, το σημαντικό είναι ο έρωτας.
Αν ένας εραστής εξαφανιστεί από την ζωή σου, μη γίνεις πικρή και ξινή. Αν ένας εραστής έχει απομακρυνθεί από εσένα, μη συνεχίζεις να είσαι κολλημένη στο παρελθόν και να το θυμάσαι, να το νοσταλγείς. Αυτό είναι ανίερο, αυτό είναι προσβολή στον έρωτα. Ο έρωτας είναι καλός, όμως ο εραστής είναι καλός εξαιτίας του έρωτα. Δεν χρειάζεται να θυσιάσεις τον έρωτα, για τον εραστή. Οι εραστές έρχονται και φεύγουν, ο έρωτας παραμένει.
Όταν ο εραστής έχει φύγει από τη ζωή σου, εσύ μη δηλητηριάζεσαι, μην αρχίζεις να κλείνεις την καρδία σου. Εσύ πρέπει να ζήσεις, πρέπει να συνεχίσεις να είσαι ερωτευμένη. Πάντοτε πρέπει να είναι κανείς ερωτευμένος - δεν έχει σημασία με ποιον. Αν εξακολουθεί να ρέει ο έρωτας, θα θρέφεις την ψυχή σου.
Υπάρχουν όμως άνθρωποι που το κάνουν κι αυτό προϋπόθεση και προσκολλώνται υπερβολικά πάνω στον εραστή. Είναι σαν ένας κιθαρίστας να έχει υπερβολικά προσκολληθεί πάνω στη κιθάρα του και να μην μπορεί να παίζει πάνω σε άλλη κιθάρα. Κι αν αυτή η κιθάρα κλαπεί ή σπάσει, τώρα δε θα ξαναπαίξει ποτέ, επειδή εκείνη η κιθάρα δεν βρίσκεται πια μαζί του, οπότε πως μπορεί να την προδώσει? Αυτό είναι ανόητο, αυτό όμως έχει διδαχτεί η ανθρωπότητα. Αν η κιθάρα φύγει, ψάξε και αναζήτησε άλλη κιθάρα, επειδή η αφοσίωση σου πρέπει να είναι στραμμένη στη μουσική, όχι στη κιθάρα. Η κιθάρα είναι απλώς ένα όχημα, ένα πέρασμα.
Το ίδιο είναι και οι εραστές. Αν ένας εραστής δεν βρίσκεται πια εκεί, άρχισε να αναζητάς έναν άλλο. Εσύ μείνε πάντοτε ερωτευμένη και η ψυχή σου θα μεγαλώνει, θα θρέφεται.
Οι άνθρωποι παθαίνουν εμμονές. Οι εμμονές είναι κάτι παθολογικό. Εξαιτίας των εμμονών, ο κόσμος υποφέρει πάρα πολύ. Κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν επειδή δεν μπορούν να ερωτευτούν και κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν επειδή έχουν ερωτευτεί, όλοι όμως υποφέρουν το ίδιο.
Τίποτε δεν είναι αιώνιο εδω - και δεν μπορεί να είναι! Τα πάντα είναι στιγμιαία. Τα πάντα αλλάζουν. Η συνάντηση μας είναι στιγμιαία. Όλες οι συναντήσεις είναι στιγμιαίες. Όλα βρίσκονται σε διαρκή κίνηση. Το ότι ερωτεύεσαι έναν άνθρωπο ή το ότι αγαπάς ένα φίλο, είναι ένα θαύμα. Να είσαι ευγνώμων στο Θεό, αλλά μη το θεωρείς δεδομένο. Τίποτα δε μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο. Μια μέρα θα εξαφανιστεί έτσι όπως εμφανίστηκε.
Είναι σαν το τριαντάφυλλο: Το πρωί βρισκόταν εκεί και μέχρι το βράδυ είχε φύγει. Και το τριαντάφυλλο είναι πολύ όμορφο, ακριβώς επειδή θα εξαφανιστεί. Αν βρισκόταν για πάντα εκεί, όπως το πλαστικό λουλούδι, δεν θα είχε καμία ομορφιά. Η ίδια η πιθανότητα ότι μπορεί να εξαφανιστεί, το κάνει τρομερά πολύτιμο, άλλο ένα θαύμα. Έτσι, αν είσαι ερωτευμένη με έναν άνθρωπο, να θυμάσαι το τριαντάφυλλο.
Ο έρωτας είναι ένα τριαντάφυλλο. Βρίσκεται εκεί, μα δεν είναι αντικείμενο, είναι άρωμα. Είναι πολύ ευαίσθητος. Έχει έρθει σε σένα με τα φτερά του ανέμου κι ο άνεμος μπορεί να τον απομακρύνει πάλι. Είναι ένα δώρο από το πουθενά. Δεν μπορείς να προσκολληθείς πάνω του, δεν μπορείς να τον κατέχεις. Αν προσπαθήσεις να τον κατέχεις, θα τον σκοτώσεις αμέσως, αυτό είναι ένα μυστικό.
Κάποιοι άνθρωποι λοιπόν προσπαθούν να τον κατέχουν και τον σκοτώνουν και κάποιοι άλλοι δεν προσπαθούν να κατέχουν, όταν όμως φύγει ο εραστής, τότε κλαίνε για πάντα. Δεν ωφελεί να κλαις πάνω από το χυμένο γάλα. Προχώρα, ψάξε και αναζήτησε ξανά κι ο Θεός θα έρθει με μια άλλη μορφή κοντά σου. Κάπου άλλου μπορεί να έχει ανθίσει ένας άλλος θάμνος. και ποιος ξέρει? Μπορεί να σε περιμένει ένα μεγαλύτερο τριαντάφυλλο.
Μείνε πάντοτε ερωτευμένη. Ποτέ μην προδίδεις τον έρωτα. Οι εραστές έρχονται και φεύγουν. Έχε εμπιστοσύνη ότι ο έρωτας θα συμβεί και πάλι, ότι και πάλι θα χορεύεις και θα τραγουδάς.
Εμπιστέψου τη ζωή, Εμπιστέψου τον έρωτα - είναι τροφή, είναι αλχημεία. Μέσα από τον έρωτα γεννήθηκες και μέσα από τον έρωτα γίνεσαι πάλι φρέσκος και ανανεώνεσαι και νιώθεις και πάλι ενθουσιασμό για τη ζωή και γλεντάς και πάλι και νιώθεις ευγνωμοσύνη προς το Θεό.
Οι άνθρωποι που οι εραστές τους έχουν εξαφανιστεί, που οι καρδιές τους είναι χωρίς έρωτα, είναι σαν έρημη γη.
Μπορούν να προσευχηθούν, όμως η προσευχή τους δεν έχει κανένα παλμό μέσα της.
Μπορούν να προσευχηθούν, όμως η προσευχή τους δεν έχει κανένα νόημα.
Μπορούν να προσευχηθούν, όμως η προσευχή τους δεν έχει χυμούς μέσα της. Θα είναι ξερή, Θα είναι σκέτη άμμος και δεν μπορεί να συνδεθεί με το Θεό.
Την ημέρα που σταματάς να συνδέεσαι με τους ανθρώπους, σταματάς να συνδέεσαι με την ύπαρξη. Οι άνθρωποι είναι οι πιο κοντινή σε σένα ύπαρξη.
Συνδέσου με ανθρώπους, συνδέσου με δέντρα, συνδέσου με πουλιά και με ζώα, συνδέσουμε με τα βράχια και τη γη και μόνο τότε θα είσαι σε θέση να συνδεθείς με το Θεό.
Η αγάπη και ο έρωτας είναι ο τρόπος.

"Πάντα να θυμάσαι," ο Θεός είχε χαμογελάσει, "δεν σου έχω στείλει τίποτα, παρά μόνον Αγγέλους.

Η Μικρή Ψυχή και ο Ήλιος!

Μια φορά και σε κανένα καιρό, ήταν μια Μικρή Ψυχή, που είπε στον Θεό: "Ξέρω Τι Είμαι!"

και ο Θεός είπε: "Αυτό είναι υπέροχο! Τι Είσαι;"
και η Μικρή Ψυχή φώναξε: "Είμαι το Φως!"


O Θεός χαμογέλασε πλατιά, "Πολύ σωστά!" αναφώνησε, "Είσαι το Φως."
Η Μικρή Ψυχή ήταν τόσο χαρούμενη που κατάλαβε, αυτό που όλες οι ψυχές που βρίσκονταν στο Βασίλειο, ήταν εκεί για να το καταλάβουν.


"Ουάου! Τέλεια!" Είπε η Μικρή Ψυχή.
Σύντομα όμως, το ότι κατάλαβε Τι Είναι, δεν της ήταν αρκετό.

Η Μικρή Ψυχή ένοιωσε εσωτερική αναταραχή και τώρα ήθελε να γίνει αυτό το οποίο ήταν.

Έτσι, η Μικρή Ψυχή ξαναπήγε στο Θεό (το οποίο δεν είναι κακή ιδέα για όλες τις Ψυχές που θέλουν να γίνουν Αυτό που Πραγματικά Είναι) και είπε:

"Γεια σου Θεέ! Τώρα που ξέρω Τι Είμαι, είναι εντάξει για μένα και να Γίνω Αυτό που Είμαι;"

Και ο Θεός είπε: "Εννοείς ότι θέλεις να γίνεις αυτό που είσαι ήδη;"


"Χμ," απάντησε η Μικρή Ψυχή, "είναι άλλο πράγμα να ξέρω Τι Είμαι και τελείως διαφορετικό πράγμα, το να Είμαι Πραγματικά Αυτό. Θέλω να νοιώσω πώς είναι να είσαι το Φως!"

"Μα είσαι ήδη το Φως." Επανέλαβε ο Θεός, χαμογελώντας ξανά.


"Ναι, μα θέλω να μάθω πώς είναι, το να το νοιώθω!" ξεφώνησε παρακλητικά η Μικρή Ψυχή.

"Καλώς," είπε ο Θεός κρυφογελώντας, " Θα 'πρεπε να το ξέρω. Πάντα σου άρεσε η περιπέτεια."
Τότε η έκφραση του Θεού άλλαξε. "Μόνο, που υπάρχει ένα ζήτημα..."
"Τι είναι;" ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

"Δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνο το Φως. Βλέπεις, δεν έχω δημιουργήσει τίποτα άλλο από αυτό που είσαι κι έτσι, δεν υπάρχει για σένα εύκολος τρόπος να βιώσεις τον εαυτό σου σαν Αυτό που Είσαι, εφ' όσον δεν υπάρχει τίποτα που να μην Είσαι."


"Εέεε;" είπε η Μικρή Ψυχή, που τώρα ήταν λίγο μπερδεμένη.

"Σκέψου το έτσι," είπε ο Θεός. "Είσαι σαν ένα κερί μέσα στον Ήλιο. Βρίσκεσαι μέσα σ' αυτόν, μαζί με εκατομμύρια, δισεκατομμύρια άλλα κεριά που αποτελούν τον Ήλιο. Και ο Ήλιος, δεν θα ήταν ο Ήλιος, χωρίς εσένα. Ούτε θα ήταν Ήλιος, χωρίς κάποιο από τα κεριά του... δεν θα υπήρχε καθόλου Ήλιος, γιατί δεν θα έλαμπε τόσο αστραφτερά. Παρ' όλα αυτά, πώς να διακρίνεις τον εαυτό σου σαν Φως, εφ' όσον είσαι μέσα στο Φως; Αυτό είναι το θέμα.

"Πολύ καλά," αναθάρρεψε η Μικρή Ψυχή, "Εσύ είσαι ο Θεός. Σκέψου κάτι!"Γι' άλλη μια φορά ο Θεός χαμογέλασε. "Το έχω σκεφτεί ήδη" είπε. "Εφ' όσον δεν μπορείς να νοιώσεις τον εαυτό σου σαν Φως, όσο είσαι μέσα στο Φως, θα σε περιβάλλω λοιπόν με σκοτάδι."

"Τι είναι το σκοτάδι;" ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

Ο Θεός απάντησε: "Είναι αυτό που δεν είσαι."

"Θα το φοβάμαι το σκοτάδι;" κλαψούρισε η Μικρή Ψυχή.

"Μόνο αν επιλέξεις να το φοβάσαι." απάντησε ο Θεός. "Δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά να φοβάσαι, εκτός αν το αποφασίσεις ότι υπάρχει. Καταλαβαίνεις; Το επινοείς. Υποκρίνεσαι."

"Άααα! Έτσι!" είπε η Μικρή Ψυχή, που ένοιωθε ήδη καλύτερα.

Κατόπιν, ο Θεός εξήγησε, ότι για να έχουμε την εμπειρία οποιουδήποτε πράγματος, θα πρέπει να εμφανιστεί το ακριβώς αντίθετο.

"Είναι μεγάλο δώρο", Είπε ο Θεός, "γιατί χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις πώς είναι το οτιδήποτε. Δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις το Ζεστό, χωρίς το Κρύο, το Πάνω χωρίς το Κάτω, το Γρήγορο χωρίς το Αργό. Δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις Αριστερό χωρίς Δεξί, Εδώ χωρίς Εκεί, Τώρα χωρίς Τότε. Γι' αυτό, όταν θα βρεθείς να περιβάλλεσαι απ' το σκοτάδι, μην τινάζεις τη γροθιά σου και μην υψώνεις την φωνή σου αναθεματίζοντας το σκοτάδι. Απλά να είσαι το Φως μέσα στο σκοτάδι, χωρίς να παραφρονείς. Τότε θα ξέρεις τι Πραγματικά Είσαι, καθώς και όλοι οι άλλοι επίσης. Άσε το Φως σου να λάμψει, ώστε όλοι να γνωρίζουν πόσο εξαιρετικό είσαι!"

"Δηλαδή εννοείς, ότι δεν πειράζει να δείχνω και στους άλλους πόσο εξαιρετικό Είμαι;" ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

"Βεβαίως! Δεν πειράζει καθόλου!" Ο Θεός ξαναχαμογέλασε. "Να θυμάσαι όμως, -εξαιρετικό- δεν σημαίνει -καλύτερο-. Ο καθένας είναι εξαιρετικός, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο! Παρ' όλα αυτά, πολλοί άλλοι το έχουν ξεχάσει αυτό. Θα καταλάβουν και για τους ίδιους, ότι δεν πειράζει να είναι εξαιρετικοί, μόνο όταν εσύ καταλάβεις ότι δεν πειράζει να είσαι εξαιρετικό."

"Ουάου", είπε η Μικρή Ψυχή, χορεύοντας και χοροπηδώντας και γελώντας με χαρά. "Μπορώ να είμαι τόσο εξαιρετικό, όσο θέλω εγώ να είμαι!

"Ναι και μπορείς ν' αρχίσεις αμέσως τώρα" είπε ο Θεός, που χόρευε, χοροπηδούσε και γελούσε μαζί με τη Μικρή Ψυχή. "Ποιό μέρος του εξαιρετικού θέλεις να είσαι;"

"Ποιό μέρος του εξαιρετικού;" επανέλαβε η Μικρή Ψυχή. "Δεν καταλαβαίνω."

"Καθώς έλεγα," εξήγησε ο Θεός, "το να είσαι το Φως είναι εξαιρετικό και το να είσαι εξαιρετικός, έχει πολλούς τομείς. Είναι εξαιρετικό το να είσαι καλόκαρδος. Είναι εξαιρετικό το να είσαι δημιουργικός. Είναι εξαιρετικό το να είσαι υπομονετικός. Μπορείς να σκεφτείς άλλους τρόπους που μπορείς να είσαι εξαιρετικός;"

Η Μικρή Ψυχή έμεινε σιωπηλή για λίγο. "Μπορώ να σκεφτώ πολλούς τρόπους να είναι κάποιος εξαιρετικός!" αναφώνησε μετά η Μικρή Ψυχή. "Είναι εξαιρετικό να είσαι εξυπηρετικός. Είναι εξαιρετικό να μοιράζεσαι. Είναι εξαιρετικό να είσαι φιλικός. Είναι εξαιρετικό να σέβεσαι τα αισθήματα των άλλων!"

"Ναι!" συμφώνησε ο Θεός "Και μπορείς να είσαι όλα αυτά τα πράγματα μαζί, ή όποιο μέρος τού εξαιρετικού επιθυμείς εσύ να είσαι, οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό σημαίνει να είσαι το Φως."

"Ξέρω τι θέλω να είμαι, ξέρω τι θέλω να είμαι!" ανακοίνωσε η Μικρή Ψυχή με μεγάλο ενθουσιασμό. "Θέλω να είμαι το μέρος του εξαιρετικού που συγχωρεί. Δεν είναι εξαιρετικό το να συγχωρείς;"

"Μα και βέβαια," επιβεβαίωσε ο Θεός τη Μικρή Ψυχή. "Είναι πολύ εξαιρετικό."

"Εντάξει" είπε η Μικρή Ψυχή. "Αυτό είναι που θέλω να είμαι. Θέλω να είμαι αυτός που συγχωρεί. Έτσι θέλω να βιώσω την εμπειρία του εαυτού μου."

"Πολύ καλά" είπε ο Θεός, "υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να ξέρεις."

Η Μικρή Ψυχή, γινόταν τώρα λίγο ανυπόμονη. Έμοιαζε πάντα να υπάρχει κάποιο μπέρδεμα. "Τι είναι αυτό;" ρώτησε αναστενάζοντας η Μικρή Ψυχή.

"Δεν υπάρχει κανείς που να μπορείς να τον συγχωρήσεις."

"Κανείς;" Η Μικρή Ψυχή μετά βίας μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε ειπωθεί.

"Κανείς!" Επανέλαβε ο Θεός. "Οτιδήποτε έχω δημιουργήσει είναι Τέλειο. Δεν υπάρχει ούτε μία και μοναδική Ψυχή σε όλη τη δημιουργία, λιγότερο Τέλεια από σένα. Κοίτα γύρω σου."

Τότε ήταν που η Μικρή Ψυχή αντιλήφθηκε ένα τεράστιο πλήθος που είχε μαζευτεί. Ψυχές είχαν έρθει από πολύ μακριά, απ' όλο το Βασίλειο, γιατί είχε ακουστεί, ότι η Μικρή Ψυχή είχε αυτή την απίθανη συζήτηση με τον Θεό και όλοι ήθελαν ν' ακούσουν αυτά που λέγονταν.

Βλέποντας τις αμέτρητες άλλες Ψυχές που είχαν μαζευτεί εκεί, η Μικρή Ψυχή κατάλαβε ότι έπρεπε να συμφωνήσει.

Καμιά δεν φαινόταν λιγότερο Μεγαλειώδης, ή λιγότερο Τέλεια από την ίδια. Τόσο ήταν το δέος για τις Ψυχές που ήταν γύρω της και τόσο λαμπερό το Φως τους, που μετά βίας μπορούσε να τις αντικρίζει.

"Ωωω! Θεέ μου, έτσι που πάει το πράγμα δεν είναι καθόλου ευχάριστο!" παραπονέθηκε η Μικρή Ψυχή. "Ήθελα να βιώσω τον εαυτό μου σαν κάποιον που συγχωρεί. Θέλω να γνωρίσω πως είναι να είσαι αυτό το μέρος του εξαιρετικού."

Τότε ήταν που ξαφνικά, μια Φιλική Ψυχή προχώρησε μπροστά από το πλήθος. "Μην ανησυχείς Μικρή Ψυχή" είπε η Φιλική Ψυχή, "εγώ θα σε βοηθήσω."

"Αλήθεια, θα το κάνεις;" η Μικρή Ψυχή αναθάρρησε. "Μα τι μπορείς να κάνεις;"

"Μπορώ να σου δώσω κάποιον να συγχωρήσεις!"

"Μπορείς;"

"Βεβαίως!" είπε κεφάτα η Φιλική Ψυχή. "Μπορώ να έρθω στην επόμενή σου ζωή και να σου κάνω κάτι για να με συγχωρήσεις."

"Μα γιατί; Για ποιο λόγο θα το έκανες αυτό;" ρώτησε η Μικρή Ψυχή. "Εσύ, που είσαι ένα Όν απόλυτης Τελειότητας! Εσύ, που δονείσαι με τόση ταχύτητα, που δημιουργεί ένα Φως τόσο λαμπερό, που μετά βίας μπορώ ν' αντικρίσω! Τι θα μπορούσε να σου προκαλέσει το να θέλεις να επιβραδύνεις τη δόνησή σου σε τέτοια ταχύτητα, ώστε να γίνει το Φως σου σκοτεινό και πηχτό; Ποια θα ήταν η αιτία να θέλεις -εσύ που είσαι τόσο ανάλαφρη και χορεύεις πάνω στ' αστέρια και κινείσαι μέσα σε όλο το Βασίλειο με τη ταχύτητα της σκέψης- να έρθεις στη ζωή μου και να κάνεις τον εαυτό σου τόσο βαρύ, ώστε να μπορέσεις να κάνεις κάτι τόσο κακό;

"Είναι πολύ απλό," είπε η Φιλική Ψυχή. "Θα το έκανα γιατί Σ' Αγαπώ."

Η Μικρή Ψυχή Φάνηκε να εκπλήσσεται από την απάντηση.

"Μην εκπλήσσεσαι," είπε η Φιλική Ψυχή. "Έχεις κάνει το ίδιο πράγμα για μένα. Δεν θυμάσαι; Έχουμε χορέψει μαζί, εσύ κι εγώ, πολλές φορές. Διά μέσω των αιώνων και όλων των εποχών έχουμε χορέψει. Κατά τη διάρκεια όλων των καιρών έχουμε διασκεδάσει μαζί. Απλά δεν θυμάσαι. Έχουμε υπάρξει και οι δύο μαζί το Παν. Έχουμε υπάρξει το Πάνω και το Κάτω του, το Αριστερό και το Δεξί του, το Εδώ και το Εκεί του, το Τώρα και το Τότε του. Έχουμε υπάρξει το Αρσενικό και το Θηλυκό, το Καλό και το Κακό, και οι δύο μαζί έχουμε υπάρξει το Θύμα και ο Θύτης του."

"Όπως καταλαβαίνεις, έχουμε ξαναβρεθεί μαζί εσύ κι εγώ πολλές φορές από πριν. Ο καθένας φέρνει στο άλλον, αυτήν ακριβώς την τέλεια ευκαιρία, ώστε να εκφραστεί και να βιώσει την εμπειρία Αυτού που Πραγματικά Είναι. Και έτσι, θα έρθω στην επόμενη ζωή σου και θα είμαι ο 'Κακός' αυτή τη φορά. Θα σου κάνω κάτι τόσο απαίσιο, οπότε μπορείς να αποκτήσεις την εμπειρία του εαυτού σου ως Αυτός που Συγχωρεί."

"Μα τι θα κάνεις;" ρώτησε η Μικρή Ψυχή λίγο ανήσυχα, "που θα είναι τόσο απαίσιο;"

"Κάτι θα σκεφτούμε", απάντησε η Φιλική Ψυχή σπινθηρίζοντας.

Μετά η Φιλική Ψυχή φάνηκε να σοβαρεύει και είπε με ήσυχη φωνή "Ξέρεις, έχεις δίκιο σ' ένα πράγμα."

"Θα πρέπει να επιβραδύνω την δόνησή μου και να γίνω πολύ βαριά, ώστε να καταφέρω να κάνω αυτό, 'το όχι και τόσο καλό πράγμα'. Θα πρέπει να υποκριθώ, ότι είμαι κάτι τελείως διαφορετικό από τον εαυτό μου. Γι' αυτό, δεν έχω παρά μόνο μία χάρη να σου ζητήσω σαν αντάλλαγμα."

"'Ωω, οτιδήποτε, οτιδήποτε!" ξεφώνησε η Μικρή Ψυχή και άρχισε να χορεύει και να τραγουδάει, "Θα γίνω αυτός που συγχωρεί, θα γίνω αυτός που συγχωρεί!"

"Τότε η Μικρή Ψυχή παρατήρησε, ότι η Φιλική Ψυχή παρέμενε πολύ σιωπηλή."

"Τι συμβαίνει;" ρώτησε η Μικρή Ψυχή. "Τι μπορώ να κάνω για σένα; Εσύ είσαι ένας Άγγελος που προθυμοποιείσαι να κάνεις αυτό το πράγμα για μένα!"

"Φυσικά! Αυτή η φιλική Ψυχή είναι ένας Άγγελος!" διέκοψε ο Θεός. "Όλοι είναι! Πάντα να θυμάσαι: Δεν σου έχω στείλει τίποτα, παρά μόνον Αγγέλους. και χαμογέλασε.

Κι έτσι η Μικρή Ψυχή ήθελε περισσότερο από ποτέ, να ικανοποιήσει το αίτημα της Φιλικής Ψυχής.

"Τι μπορώ να κάνω για σένα;" την ξαναρώτησε.

"Τη στιγμή εκείνη που θα σε κατακεραυνώσω και θα σε πλήξω," απάντησε η Φιλική Ψυχή, "τη στιγμή που σου κάνω το χειρότερο που θα μπορούσες να φανταστείς, εκείνη ακριβώς τη στιγμή...

"Ναι;" η Μικρή Ψυχή διέκοψε, "Ναι...;"

"Θυμήσου Ποιός Πραγματικά Είμαι!"

"Ώω! Μα ναι!" φώναξε συγκινημένη η Μικρή Ψυχή, "στο υπόσχομαι! Πάντα θα σε θυμάμαι, όπως ακριβώς σε βλέπω εδώ αυτή τη στιγμή!"

"Πολύ καλά," είπε η Φιλική Ψυχή, "γιατί, όπως καταλαβαίνεις, θα έχω προσπαθήσει τόσο σκληρά για να υποκριθώ, που θα έχω ξεχάσει Ποιός Πραγματικά Είμαι και ίσως να μην μπορέσω να θυμηθώ για πάρα πολύ καιρό. Και αν ξεχάσω Ποιός Είμαι, ίσως ακόμα κι εσύ ξεχάσεις Ποιός Είσαι και τότε θα είμαστε και οι δύο χαμένοι. Οπότε θα χρειαστούμε μια άλλη Ψυχή να έρθει για να ξαναθυμήσει και στους δυό μας Ποιοί Είμαστε

"Όχι, δεν θα χαθούμε!" υποσχέθηκε η Μικρή Ψυχή ξανά. "Θα σε θυμηθώ! Και θα σ' ευχαριστήσω που μου πρόσφερες αυτό το δώρο - την ευκαιρία να βιώσω τον εαυτό μου, ως Αυτός ο οποίος Είμαι."

Έτσι, η συμφωνία είχε γίνει. Η Μικρή Ψυχή προχώρησε σε μία νέα ζωή, συγκινημένη που είναι το φως, το οποίο ήταν τόσο εξαιρετικό και ενθουσιασμένη που είναι το μέρος του εξαιρετικού που ονομάζεται Συγχώρεση.

Και η Μικρή Ψυχή περίμενε με ανυπομονησία, να καταφέρει να βιώσει την εμπειρία του εαυτού της μέσα από τη Συγχώρεση και να ευχαριστήσει όποια άλλη Ψυχή το έκανε εφικτό.

Και κατά τη διάρκεια όλων των στιγμών αυτής της νέας ζωής, όποτε μία νέα Ψυχή εμφανιζόταν στο προσκήνιο, είτε αυτή η νέα Ψυχή έφερνε χαρά, είτε λύπη - και ιδιαίτερα αν έφερνε λύπη - η Μικρή Ψυχή, σκεφτόταν αυτό που είχε πει ο Θεός.

"Πάντα να θυμάσαι," ο Θεός είχε χαμογελάσει, "δεν σου έχω στείλει τίποτα, παρά μόνον Αγγέλους.