Xαϊκού

Το χαϊκού είναι μια μορφή ιαπωνικού ποιήματος.

Έχει 17 συλλαβές και χωρίζεται σε 3 στίχους. Περιγράφει πάντα μια στιγμή του χρόνου. Δημιουργεί με λέξεις μια εικόνα. Συχνά αυτή η εικόνα αποκαλύπτει και πως νιώθει ο δημιουργός του ποιήματος. Χαϊκού έχουν γράψει πολλοί ποιητές σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ένας σημαντικός Έλληνας που έγραψε τέτοιου είδους ποιήματα είναι ο Γιώργος Σεφέρης.

Είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό το γιασεμί.

Γιώργος Σεφέρης

Κίτρινα, άσπρα
χρυσάνθεμα. Μα θέλω
κι ένα κόκκινο!

Μασαόκα Σίκι

Matsuo Basho (1644-1694) Λιμνούλα παλιά ο βάτραχος στον ήχο πηδά του νερού.

(σκηνή της άνοιξης)

Yosa Buson (1716-1783) Ανοιξιάτικη θάλασσα. Ολημερίς κύμα το κύμα.

(σκηνή της άνοιξης)

Kobayashi Issa (1763-1827) Έλα κοντά μου μαζί με μένα παίξε σπουργίτι ορφανό.

(σκηνή της άνοιξης)

Chiyo-ni (1703-1775) Θήρα του δράκου που πετά. Μακρύτερα σήμερα πήγε.

(σκηνή του φθινοπώρου)

Masaoka Shiki (1867-1902) Σκυλίσιο κορμί πετάχτηκε χειμώνα μές στο ποτάμι.

(σκηνή του χειμώνα)

Takahama Kyoshi (1874-1959) Το φίδι γλυστρά μα τα μάτια με φθονούν στα χόρτα κάτω.

(σκηνή του καλοκαιριού)

Wikipedia

AHA! POETRY

HOW-TO HAIKU

HAIKU for PEOPLE

An introduction to writing haiku poems

Millikin University Haiku

Daily Haiku

Modern Haiku

Roadrunner Haiku Journal

The Genuine Haiku Generator

Pseudo Haiku

WORLD HAIKU REVIEW

Για μια αρχή καλά είναι.

Ο κλέφτης άφησε πίσω του στο παράθυρο το φεγγάρι.

Ο κλέφτης 

άφησε πίσω του

στο παράθυρο το φεγγάρι. 

Ρυοκάν

Αυτό έγραψε ο Ρυοκάν αφού είχε φύγει ο κλέφτης. Η όλη ιστορία είναι όμορφη... Κάποια νύχτα μπήκε στη μικρή καλύβα τού Ρυοκάν ένας κλέφτης. Ο Ρυοκάν είχε μόνο μια κουβέρτα που χρησιμοποιούσε μέρα-νύχτα για να καλύπτει το σώμα του. Ηταν η μόνη του ιδιοκτησία. Ηταν ξαπλωμένος αλλά δεν κοιμόταν, άνοιξε λοιπόν τα μάτια του και είδε τον κλέφτη που έμπαινε μέσα. Ενιωσε μεγάλη ευσπλαχνία για εκείνον, γιατί ήξερε ότι δεν υπήρχε τίποτε μέσα στο σπίτι. ΄΄Αν με είχε ειδοποιήσει ο καημένος νωρίτερα, θα μπορούσα να είχα ζητιανέψει κάτι από τους γείτονες και να το κρατήσω εδώ για να το κλέψει. Τώρα όμως τι να κάνω;΄΄

Βλέποντας ότι δεν υπάρχει τίποτα, ότι είχε μπει στην καλύβα ενός καλόγερου, ο κλέφτης ξεκίνησε να βγει έξω. Ο Ρυοκάν δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Εδωσε στον κλέφτη την κουβέρτα του. Ο κλέφτης είπε, ΄΄Μα τι κάνεις; Στέκεις γυμνός. Είναι πολύ κρύα η νύχτα!΄΄ 

Εκείνος είπε, ΄΄Μην ανησυχείς για μένα. Πάντως μη φύγεις με άδεια χέρια. Την απόλαυσα αυτή τη στιγμή, με έκανες να νιώσω σαν πλούσιος άνθρωπος. Οι κλέφτες μπαίνουν συνήθως στα παλάτια των βασιλιάδων. Με το που μπήκες εδώ, η καλύβα μου έγινε κι αυτή παλάτι, έγινα κι εγώ βασιλιάς. Από τη χαρά μου σού κάνω αυτό το δώρο.΄΄

Aκόμη και ο κλέφτης τον λυπήθηκε και του είπε, ΄΄Οχι, δεν μπορώ να δεχτώ αυτό το δώρο, γιατί δεν έχεις τίποτα. Πώς θα περάσεις τη νύχτα; Κάνει πολύ κρύο και θα κάνει περισσότερο!΄΄ 

Ο Ρυοκάν είπε με δάκρυα στα μάτια του, ΄΄Μου θυμίζεις συνεχώς τη φτώχια μου. Αν είχα τη δύναμη, θα έπιανα την πανσέληνο και θα σου την έδινα.΄΄

Οταν έφυγε ο κλέφτης, έγραψε στο ημερολόγιό του:

Ο κλέφτης

άφησε πίσω του 

στο παράθυρο το φεγγάρι. 

Τα χαϊκού δεν είναι συνηθισμένα ποιήματα. Είναι εκφράσεις μέσα από βαθιά διαλογιστικότητα.

Dogen, The Zen Master: A Search and a Fulfillment