Σ: Θέλω να καταλάβω γιατί υποφέρουμε ...
Γ: Γιατί θέλεις να κατανοήσεις γιατί υποφέρουμε και όχι γιατί χαιρόμαστε;
Σ: Γιατί πάντα ξεκινάμε από τον πόνο,για να ξεφύγουμε από τη φυλακή του ..
Γ: Στη ζωή υπάρχει πόνος, υπάρχει ευχαρίστηση, υπάρχουν πολλές δυνατότητες, γιατί ο πόνο μας εντυπωσιάζει τόσο πολύ;
Σ: Γιατί δεν τον αποδεχόμαστε. Θα θέλαμε να είμαστε πάντα καλά.
Γ: Δεν έχουν γραφτεί χιλιάδες βιβλία σχετικά με το γιατί χαιρόμαστε, έχουν γραφτεί αναζητώντας τους λόγους που υποφέρουμε. Σε ερωτώ,: η ευχαρίστηση τι αποτέλεσμα έχει στο νου; G: Ηρεμιστικό, χαλαρωτικό, σβήνει τα πάντα.
Σ: Επιβεβαιωτικό, μπορούμε να το πούμε ; Η ευχαρίστηση σε επιβεβαιώνει. Ο πόνος σε διαψεύδει. Ιδού ο λόγος τον οποίο εξυπηρετεί αυτή η πικρή παρουσία μέσα σε ένα τόσο δημιουργικό σύμπαν.
Ο πόνος δεν επιβεβαιώνει αλλά διαψεύδει, καταρρίπτει, διαλύει. Αυτή η διάψευση τι προκαλεί στο νου, που είναι είναι φτιαγμένος από την ιζηματική συσσώρευση πολλών στρωμάτων σκέψεων, συναισθημάτων και δράσεων ;
Σ:Ποιά είναι η χρησιμότητα του πόνου;
Γ: Συντρίβει την ψευδαίσθηση που έχεις για τον εαυτό σου...
Ανατρέπει μια ισορροπία, κάτι το κρυσταλλωμένο. Ταυτιζόσουν με μια εικόνα του εαυτού σου, του συντρόφου σου, των άλλων, της ζωής και ξαφνικά έρχεται ο πόνος και την αναστατώνει. Σ'αυτή την περίπτωση τι είσαι υποχρεωμένη να κάνεις;
Σ: Να αναθεωρήσω τα πάντα..
Γ: Να αμφισβητήσεις τα παλιά δεδομένα, να βρεις ένα άλλο επίπεδο ισορροπίας ή να παραμείνεις στην ανισορροπία; Ποιός είναι τόσο ανόητος ώστε να παραμείνει σε μια ανισορροπία για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να προσπαθήσει να ξαναβρεί το ταχύτερο δυνατόν, μια σταθερότητα; Η νέα ισορροπία στην οποία τείνει θα είναι πιο περιορισμένη ή πιο ευρύτερη; -Σ:Πιο ευρύτερη.
Γ:Ιδού, λοιπόν, τι κάνει ο πόνος : παρεμβαίνει και γκρεμίζει τα παλαιά τείχη, τα ετοιμόρροπα στηρίγματα, που συνεχώς χτίζει ο νους. Εισβάλλει και καταστρέφει αυτή την ψευτο-ισορροπία και εξαναγκάζει το άτομο να επανεξεταστεί, να να ανοιχτεί σε νέες ορίζοντες . Έτσι, δημιουργείται μια νέα ισορροπία,ευρύτερη και πιο πλούσια. Στη συνέχεια πρέπει και αυτή η νέα αυτή ισορροπία να γκρεμιστεί, από τον πόνο, γιατί μόνο έτσι εξελίσσεται ο άνθρωπος.

Εσείς τι λέτε;

Μη σταματάς να χαμογελάς έστω και αν είσαι θλιμμένος. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να σ' αγαπήσει γι' αυτό σου το χαμόγελο.

Δεν σε θέλω γι' αυτό που είσαι, αλλά γι' αυτό που γίνομαι όταν είμαι μαζί σου.

Κανένα άτομο δεν αξίζει τα δάκρυα σου. Εάν όμως υπάρχει κάποιο, αυτό ποτέ δεν θα σε έκανε να δακρύσεις.

Επειδή κάποιος δεν σ' αγαπάει όπως θα ήθελες εσύ, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σ' αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του!

Ο αληθινός φίλος είναι αυτός που δίνοντας σου το χέρι, σου αγγίζει την καρδιά.

Ο χειρότερος τρόπος να αγαπάς κάποιον, είναι, να κάθεται δίπλα σου και να ξέρεις ότι δεν θα τον έχεις ποτέ!

Μη σταματάς να χαμογελάς έστω και αν είσαι θλιμμένος. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να σ' αγαπήσει γι' αυτό σου το χαμόγελο.

Μπορεί για όλο τον κόσμο να είσαι ένα άτομο. Όμως για κάποιο άτομο, είσαι ολόκληρος ο κόσμος του!

Μη σπαταλάς τον χρόνο σου με κάποιον, που δεν είναι πρόθυμος να τον περάσει μαζί σου.

Ο Θεός θα θελήσει να γνωρίσεις πολλούς λανθασμένους ανθρώπους πριν γνωρίσεις το σωστό. Γιατί όταν το γνωρίσεις θα Τον ευγνωμονείς!

Μη κλαις για κάτι που τελείωσε. Χαμογέλα γιατί το έζησες!

Πάντα θα υπάρχουν άτομα που θα σε απογοητεύουν. Εσύ, συνέχισε να εμπιστεύεσαι. Όμως, να είσαι επιφυλακτικός με τα άτομα που θα εμπιστευθείς για δεύτερη φορά!

Αν δεν σου αρέσει αυτό που είσαι, γίνε ένα καλύτερο άτομο. Ποτέ όμως μην επιτρέψεις στους άλλους, να δουν αυτό που ήσουν!

Μη απογοητεύεσαι επειδή κάποια προσπάθεια σου απέτυχε. Τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις!

Έχε γεμάτη την καρδιά σου με χαρά και αισιοδοξία. Μη λυπάσαι για τίποτα. Γιατί το κάθε τι που συμβαίνει, πάντα συμβαίνει για κάποιο λόγο!!!

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%AD%CE%BB_%CE%93%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%AF%CE%B1_%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%B5%CF%82

Αισθήματα

Βλέποντας εμένα, μετά, ανακαλύπτω ότι, ο έρωτας με διαλύει, δε μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο, δε μπορώ να εργαστώ, όλα πηγαίνουν πίσω, όλα σταμάτησαν ...

Με ανεβάζει ψηλά, όμως συγχρόνως μπορεί να με διαλύσει, να πιάσω πάτο.
Πολύ ευαίσθητος? ή πολύ αληθινός?
Ότι και εάν είμαι, είμαι! δεν παίζω με τις λέξεις, ούτε με τα αισθήματα.

Με άφησες. Δε σκέφτηκες πως θα αισθανθώ, τι θα νιώσω, μακριά σου, τον πόνο, πόσο πόνο! Αλήθεια μπορείς να πάρεις ένα μαχαίρι και να κόψεις το χέρι σου στα 2, μπορείς να αυτό τραυματιστείς? Γιατί αυτό κάνεις και δε το συνειδητοποιείς.
Είχες και έχεις ευκαιρία, όμως δε κάνεις τίποτε για αυτό. για λόγους σημαντικούς, έτσι λες. σημαντικούς, σημαντικός ο ένας λόγος, σημαντικός ο άλλος λόγος, αμέτρητοι λόγοι και όλοι πολύ σημαντικοί! Κάθομαι και σε ακούω, είμαι εδώ τώρα μπροστά σου, υπάρχω στην ζωή σου το έχεις συνειδητοποιήσει? Ξέρεις ποιος είμαι? Είμαι το άλλο σου μισό. Το ξέρεις, αφού το νιώθεις, είσαι ερωτευμένη. Και όμως κάθομαι δίπλα σου και σε καθοδηγώ σου δείχνω το δρόμο, για την ευτυχία, για την αγάπη. Εσύ όμως πρέπει να τον περπατήσεις.

Όμως ξεχνάς γιατί ήρθες σε αυτή τη γη!
Ξεχνάς τι αναζητάει όλο σου το είναι!
Ξεχνάς το πρωταρχικό λόγο ύπαρξης σου!
Ξεχνάς ότι με αναζητούσες, με αναζητάς και θα με αναζητάς για όλη σου τη ζωή.
Είμαι το άλλο σου μισό!

Και όμως με έχεις εδω, τώρα και δε κάνεις τίποτε, για λόγους σημαντικούς.
Αναποφασιστικότητα, ανασφάλεια, υποχρέωση, έλλειψη αυτοπεποίθησης δε ξέρω ποια είναι τα αίτια του λάθους σου να απομακρύνεσαι από μένα. Ακούς τους άλλους, τους σημαντικούς. Όμως ξεχνάς ότι το πιο σημαντικό στη γη είσαι Εσύ και τώρα που με βρήκες και Εγώ. Ναι όλοι αυτοί είναι σημαντικοί για σένα, ποτέ δεν είπα το αντίθετο. Εσύ και τα θέλω σου όμως είναι σημαντικότερα!

Ακούγοντας τους άλλους και όχι εσένα, απομακρύνεσαι από μένα. Όμως είναι λάθος σου και τα λάθη πληρώνονται. Πληρώνονται με μοναξιά, με λάθος επιλογές, με δυστυχία, με πόνο, με συμβιβασμούς, άσε μην πω άλλα. Όταν το μετανιώσεις, ίσως είναι αργά. Ξέρεις μεταξύ μας ποτέ δεν είναι αργά ακόμα και όταν είμαστε 89 χρονών! μπορούμε να είμαστε μαζί, αυτά πιστεύω. Εδώ ο κόσμος είναι γεμάτος άγνοια,, ανοησία, τα κολλήματα του είναι γελοία πολλές φορές, όμως υπάρχουν.

Μα δε καταλαβαίνεις ότι πάντα θα υπάρχουν ανόητοι με κολλήματα αγνοώντας και τα δικά τους θέλω, τον δικό τους στόχο, την δική τους ευτυχία. Όλοι αυτοί δεν είναι ευτυχισμένοι. Όμως έχουν άποψη για την ευτυχία. Ξέρουν για την ευτυχία. Ξέρουν το δρόμο πως να πάνε εκεί. Τι ηλίθιοι! αφού ξέρουν γιατί δεν πάνε οι ίδιοι?
Αφού ξέρουν γιατί είναι δυστυχισμένοι? Αφού ξέρουν γιατί σε απομακρύνουν από μένα με ανόητες προφάσεις και γενικεύσεις που καμία λογική δεν έχουν. Επειδή μια γυναίκα αποφάσισε ή η ζωή της την έκανε, να βγει στον δρόμο και να βγάζει χρήματα με το να πουλά τον ερώτα της, είστε όλες οι γυναίκες πουτάνες? Έλεος!
Αυτό δεν είναι λογικό. Κάτι μεμονωμένο δε είναι αυτόματα και γενικό. Το ποιο πιθανό είναι στο μάθημα στο σχολειό που αφορούσε την λογική, όλοι αυτοί να είχαν κάνει κοπανά. χαχαχαχα ναι γελώ γιατί είναι αστείο. είναι γελοίο! Ναι, είναι γελοίοι όλοι αυτοί που σκέφτονται έτσι!

Δε καταλαβαίνω, συγγνώμη όταν κάποιος δεν είναι ευτυχισμένος πως μπορεί να σου δείξει τον δρόμο προς την ευτυχία σου. Πως ένας τυφλός μπορεί να σου δείξει το δρόμο?

Εάν είσαι ευτυχισμένος, πραγματικά είσαι, τότε όλα αλλάζουν. Μπορείς να ζεις και να είσαι αλλιώς, να βλέπεις αλλιώς τη ζωή με άλλο μάτι, μόνο όταν είσαι ευτυχισμένος αληθινά, όταν φύγεις από το εγώ σου. Τότε μπορεί να καταλάβεις, πόσο σημαντικό είναι οι διπλά σου να είναι το ίδιο με εσένα και καλυτέρα, πραγματικά ευτυχισμένοι. αυτά είναι επόμενα σταδία εξέλιξης, κάποιοι από εμάς ίσως ποτέ δε τα κατακτήσουν. Όλοι όμως ξέρουν πως να πας στην ευτυχία σου!

Λυπάμαι, που θα σου τη χαλάσω, άλλα ο μόνος δρόμος για να βρεις την ευτυχία σου είναι ένας. Να ακούσεις την καρδία σου! Και ξέρεις, να είμαστε μαζί.

Στην αρχή υπάρχεις, συνειδητοποιείς την ύπαρξη σου, νιώθεις την έλλειψη μου, το άλλο σου μισό, ακριβώς όπως και εγώ, ακριβώς όπως και όλοι μας. Με αναζητάς για χρόνια. Αν έχεις την τύχη (έτσι το αποκαλούν κάποιοι), εάν έχεις τον στόχο σου πάντοτε μπροστά στα μάτια σου και συνεχίζεις ασταμάτητα να με αναζητάς, θα με βρεις. Με βρήκες, όμως δεν τελειώσαμε ακόμα. Τώρα χρειάζεσαι να ζήσεις αυτό που πάντα ονειρευόσουν. τωρα ζούμε μαζί σαν ένα ολόκληρο και όχι 2 μισά. Τώρα ζούμε.

Αισθάνομαι πάλι μισός χωρίς εσένα.
Σε ευχαριστώ που σε γνώρισα, σε ευχαριστώ που υπάρχεις!
Όλοι εκείνοι που σε συμβούλεψαν, στο ποιο είναι το καλύτερο για σένα, τους εύχομαι από καρδίας να βρουν την ευτυχία κάποτε, εγώ την βρήκα, έστω για λίγο μαζί σου. Ελπίζω να αλλάξουν μυαλά για να το πετύχουν. διότι αλλιώς εκεί στα ιδία θα μείνουν δυστυχισμένοι αδαείς, να παίζουν με τις ζωές των άλλων. Και εσύ επιλέγοντας αυτό το δρόμο κάνεις το ίδιο.

Δεν πρόκειται να κάνω κάτι που δεν θέλεις και το ξέρεις καλά, είμαι το άλλο σου μισό.
Σε αγαπώ σημαίνει είσαι ελεύθερη να με επιλεγείς κάθε μέρα ή όχι.

Είναι εύκολο να λες όχι, γιατί στο ναι πρέπει να πολεμήσεις για τα πιστεύω σου.
Και δε σε βλέπω ορεξάτη για να πολεμήσεις για το άλλο σου μισό, μπορεί να πιστεύεις ότι ακόμα έχεις χρόνο και θα το κάνεις αργότερα. Να θυμάσαι πάντα ότι χρόνος μας σε αυτή τη γη είναι δανεικός, είναι λίγος, είναι ένα δώρο, ας μην τον σπαταλάμε έτσι.

Δεν είμαι εδω να προσβάλω κανένα και ας με προσβάλουν. Δεν είμαι εδω για να κρίνω κανένα και ας με κρίνουν. Δεν είμαι εδώ για να κάνω μαθήματα σε κανένα και ας μου κάνουν. Απλά σου δείχνω τι νιώθω, το ποιος είμαι και το τι πιστεύω, αυτή είναι η αλήθεια.
Αυτά πιστεύω, αυτά λέω, δεν τα επιβάλλω. Εσύ επιλεγείς. Κριτής μου είναι ο χρόνος και ο Δημιουργός μου. Με προκαλώ κάθε μέρα να είμαι και όχι να φαίνομαι. Κάθε μέρα αλλάζω είμαι καλύτερος.
Σου εύχομαι να βρεις, όταν θα αποφασίσεις να πολεμήσεις με όλους για τα θέλω σου, καλύτερο μου.

«Το πολύτιμο πετράδι [Μια παραβολή για τη θλίψη στη ζωή μας]»

«Εις ένα κοσμηματοπωλείον βλέπω δύο πολύτιμα πετράδια, είναι τα ίδια, όμοια στο χρώμα, στο μέγεθος, καθαρά και ωραία. Αλλά το ένα ε΄ναι πολύ πιο λαμπερό και ακτινοβολεί, ενώ το άλλο είναι θαμπό. Ο κοσμηματοπώλης μου εξηγεί: “Είναι η ίδια πέτρα –μου λέγει- αλλ’ η μιά, αυτή που λάμπει, είναι πολύ δουλεμένη, έχει 80 πλευρές μικροσκοπικές, ενώ η άλλη, η θαμπή, έχει μόνον 8. Δεν είναι δουλεμένη, όπως η άλλη”.

Τότε εσκέφθην και είπα μέσα μου, “κύτταξε, κάθε πλευρά θα πη και μια κοψιά, με σκληρό εργαλείο, έπειτα λείανσις, κατεργασία στον τροχό, λουστράρισμα κ.λπ. Αν είχε στόμα τώρα η πέτρα αυτή θα μο έλεγε: ‘Να’ξερες τι υπέφερα για να φθάσω σ’αυτή τη θέση!! 80 κοψιές, τροχοί, βάσανα!!’. Ναι, αλλά τώρα όλα αυτά πέρασαν, θα της έλεγα και σου μένει αυτή η αναφαίρετη λάμψη και ωραιότης”.

Έτσι είναι και με τα βάσανα και τας δοκιμασίας των πιστών. Είναι “προς το συμφέρον, εις το μεταλαβείν τη αγιότητος Αυτού”, διά να λάμπωμεν αιωνίως εν τη δόξη του Πατρός»

[Από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Κούρκουλα “500 πετράδια” Αθήναι]

Υ.Γ. (κοινό υστερόγραφο για όλες τις σημερινές αναρτήσεις μου στα 4 ιστολόγιά μου): Το θέμα “Πόνος, θλίψη κ.λπ.” απασχολεί σήμερα όλα μου τα ιστολόγια. Συγκεκριμένα:

α) Στο αρχικό - βασικό μου ιστολόγιο, το “Seagull”, ανάρτησα ένα σημερινό (“πουρνό –πουρνό”…) κείμενό μου, με τίτλο “Πόνος, μόχθος, κόπος… Δάκρυ και Ιδρώτας…”, εδώ: http://seagullstefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html

β) Στο “Σπουργίτι” μου ανάρτησα ένα αρκετά παλιό κείμενό μου, για “τον Πόνο και το Κλάμα”, εδώ: http://spourgitistefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html

γ) Στο “Eagle” μου ανάρτησα μια παραβολή για τη θλίψη στη ζωή μας, με τίτλο “Το πολύτιμο πετράδι”, από ένα παλαιό βιβλίο του Κωνσταντίνου Κούρκουλα με τίτλο “500 πετράδια”, εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html

δ) Και, τέλος, στην “Κλέφτρα Κίσσα”, σήμερα ανάρτησα το “Πόνος” από το blog “Aqua” [εδώ: http://kleftrakissa.blogspot.com/2009/01/blog-aqua.html] και χθες ένα άλλο κείμενο, με τίτλο “Κουβεντιάζοντας με τον πόνο” από το blog “Lockheart” του e-φίλου Σπύρου [εδώ: http://kleftrakissa.blogspot.com/2009/01/blog-lockheart_28.html]

Το δίδαγμα μιας πεταλούδας

Μια ημέρα, ένα μικρό άνοιγμα εμφανίστηκε σε ένα κουκούλι. Ένας άντρας κάθισε και παρακολουθούσε την πεταλούδα για ώρες καθώς πάλευε για να περάσει το σώμα της μέσα από την μικρή οπή. Τότε, φάνηκε σαν να είχε σταματήσει κάθε προσπάθεια. Έμοιαζε σαν να είχε προχωρήσει όσο μπορούσε και να μην μπορούσε να πάει παραπέρα. Τότε ο άντρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα, πήρε ένα ψαλίδι και άνοιξε το κουκούλι. Η πεταλούδα τότε ξεπρόβαλε εύκολα. Αλλά είχε ένα μαραμένο σώμα και ζαρωμένα φτερά. Ο άντρας συνέχισε να παρακολουθεί γιατί περίμενε, από στιγμή σε στιγμή, ότι τα φτερά θα άνοιγαν, θα μεγάλωναν και θα επεκτείνονταν, ότι θα ήταν ικανά να στηρίξουν το σώμα της πεταλούδας και ότι θα γίνονταν γερά. Η πεταλούδα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της περιφερόμενη αργά και δύσκολα με το σώμα της μαραμένο και τα φτερά της ζαρωμένα. Ποτέ δεν μπόρεσε να πετάξει. Αυτό που ο άντρας, με την ευγένεια και την καλή του θέληση δεν μπόρεσε να κατανοήσει ήταν ότι ο περιορισμός του κουκουλιού και ο αγώνας που απαιτήθηκε από την πεταλούδα ήταν ο μόνος τρόπος για να αναγκάσει τα υγρά να κινηθούν από το σώμα της πεταλούδας προς τα φτερά της, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να πετάξει μόλις κατάφερνε να απελευθερωθεί από το κουκούλι. Μερικές φορές ο αγώνας είναι ακριβώς αυτό που έχει ανάγκη η ζωή μας. Αν ο Θεός επιτρέψει να περάσουμε την ζωή μας χωρίς δυσκολίες, αυτό θα έχει παραλυτική επίδραση πάνω μας. Δεν θα γινόμασταν τόσο δυνατοί όσο θα μπορούσαμε να γίνουμε. Ποτέ δεν θα γινόμασταν ικανοί να “πετάξουμε”.

Ζήτησα δύναμη…

…Και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.

Ζήτησα σοφία…

…Και ο Θεός μου έδωσε προβλήματα για να λύσω.

Ζήτησα ευημερία…

…Και ο Θεός μου έδωσε μυαλό και υγεία για να δουλέψω

Ζήτησα κουράγιο…

…Και ο Θεός μου έδωσε εμπόδια για να τα ξεπεράσω.

Ζήτησα αγάπη…

…Και ο Θεός μου έδωσε πονεμένους ανθρώπους για να τους βοηθήσω.

Ζήτησα χάρες…

…και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες.

Δεν έλαβα τίποτε από ότι ζήτησα…

…Όμως έλαβα όλα όσα χρειαζόμουν.

Τι καταφέραμε,

-Πολλαπλασιάσαμε τα υπάρχοντα μας, και μειώσαμε τις αξίες μας.

-Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπάνια και μισούμε πιο συχνά.

-Μάθαμε πώς να εξασφαλίζουμε τα προς τα ζην, αλλά δεν μάθαμε να ζούμε.

-Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή μας, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.

-Φτάσαμε ως το φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε ένα δρόμο για να συναντήσουμε τον γείτονα μας.

-Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι και τις προκαταλήψεις μας.

-Έχουμε υψηλότερα κτίρια, αλλά και πολύ χαμηλότερες προδιαγραφές,

-Πλατύτερους δρόμους, αλλά στενότερες αντιλήψεις.

-Ξοδεύουμε πολλά, και έχουμε λίγα.

-Αγοράζουμε πολύ, αλλά απολαμβάνουμε λίγο.

-Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες, περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.

-Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερους λογικούς ανθρώπους, περισσότερη γνώση, μα λιγότερη κρίση.

-Έχουμε πολλούς ειδήμονες, αλλά και περισσότερα προβλήματα.

-Έχουμε πλεόνασμα φαρμάκων, αλλά έλλειμμα στην ποιότητα της ζωής μας.

-Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερες ηθικές αξίες.

-Ζούμε στην εποχή των υψηλών κερδών και των ρηχών ανθρώπινων σχέσεων.

-Υπάρχουν περισσότερα τρόφιμα, αλλά και χειρότερη διατροφή.

-Κτίζουμε πολυτελή σπίτια, αλλά διαλύουμε την ομογένεια.

-Η βιτρίνα της ζωής μας φαίνεται πλούσια και γεμάτη, Η αποθήκη της όμως, είναι έρημη και άδεια.

Υστερόγραφο: Δεν γνωρίζω τον συγγραφέα αλλά πάντως σίγουρα είναι δυτικός και καλοβολεμένος... σαν κι εμάς δηλαδή� καθότι αναφέρεται στην κοινωνία της "ευμάρειας" του 1/3... Τα 2/3 της απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης εδώ δεν υφίστανται�

Δεν αξίζει να κλαις για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δάκρυά σου... δε θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις! (Gabriel Garcia Marquez)

Δεν σε θέλω γι’ αυτό που είσαι, αλλά γι’ αυτό που γίνομαι όταν είμαι μαζί σου

den mas sygxwrw - eleni tsaligopoulou