Κάθε φορά που είμαι μόνος, νιώθω ξεκομμένος, νιώθω μοναξιά και δυστυχία. Αγαπώ τον εαυτό μου μόνο όταν είμαι μαζί με άλλους. Αν είμαι μόνος, ντρέπομαι και αντιπαθώ τον εαυτό μου. Φαίνεται πως κρίνω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των άλλων.
Είναι ένα από τα βασικά προβλήματα. Το αντιμετωπίζει κατ΄ανάγκην κάθε άνθρωπος.
Δεν είσαι μόνο εσύ. Ο τρόπος με τον οποίο ανατρέφονται τα παιδιά είναι η αιτία όλης αυτής της δυστυχίας. Κανένα παιδί δεν το αποδεχόμαστε έτσι όπως είναι. Το ανταμείβουμε αν ακολουθεί τις οδηγίες των γονέων, των δασκάλων, των μεγαλύτερων. Οι οδηγίες αυτές μπορεί να είναι ενάντιες προς τη φύση του, γιατί δεν είναι φτιαγμένες από εκείνον ή για εκείνον αυτές τις εντολές. Κάποιος έφτιαξε αυτές τις βασικές αρχές πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια και τις χρησιμοποιούμε ακόμη στην ανατροφή των παιδιών.
Φυσικά, κάθε παιδί βρίσκεται εκτός τόπου. Δεν έχει τον πραγματικό του εαυτό. Δεν είναι ο εαυτός του, είναι κάποιος άλλος. Αυτό τον κάποιον άλλο σου τον δίνει η κοινωνία, οι άλλοι.
