«Προφητεία Αγίου Κωνστάντσας (ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΣΙΑΣ 1806)»

Διαβάζοντας ένα άρθρο «Προφητεία Αγίου Κωνστάντσας (ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΣΙΑΣ 1806)» στον αγαπητό kalyterotera.blogspot.com, ανέφερε κάτι που θερώρισα σημαντικό να αναλύσω και να επεκτέινω.

Το άρθρο περιλάμβανει μία προφητεία του 1806 με τα ακόλουθες προβλέψεις, που κατά την γνώμη μου χρίζουν ιδιαίτερης προσοχής:

Κεφ. Ζ’ συμβαίνει φθορά δια ξηράς και δια θαλάσσης.
Κεφ. Η’ εις τας 18 μαρτίου θέλουν αυξήσει οι αιματώδεις πόλεμοι και νικαι.
Κεφ. Θ’ εις τας 8 ιουλίου συμβαίνουν δύο ανήκουστοι πόλεμοι.
Κεφ. Ι’ εις τας 12 αυγούστου, ανυπόφορος ζεστή γενησεται.
Κεφ. Ία’ εις τας 18 δεκεμβρίου χάνεται το ήμισύ της ανθρωπότητος.
Κεφ. Ιβ’ θέλει εκλεχθή ένας Βασιλεύς από το ημπεριον.
Τα άνωθεν ελήφθησαν εκ τινός χειρόγραφου παλαιού εκ της ι. Μ. Κωσταμονιτου κατά μήνα αύγουστον 1897

Το σημαντικό είναι πως είναι η πρώτη προφητεία που δίνονται ημερομηνίες σε γεγονότα με αλληλουχίες. Πότε μπορεί θα γίνουν αυτά; Αν κάνουμε μία παραδοχή, και αντιστοιχία γεγονότων, σύμφωνα με τα κεφάλαια της προφητείας θα διακρίνουμε με θαυμασμό αλλά και φρίκη τα ακόλουθα:

Κεφ ζ' = σεισμός & τσουνάμι στην Ιαπωνία !
Κεφ η' = 18/3 ξεκίνησε ο πόλεμος στη Λιβύη !
Κεφ θ' = όπως έχει πει και ο βατοπεδινος μην ξεχνάμε ότι ο πόλεμος με την τουρκία θα ξεκινήσει ήμερα παρασκευή για 5 μήνες θα πολεμούν στην κωνσταντινούπολη & αυτό κολλάει χρονικά με το κεφ ία' (8/7 φέτος 2011 είναι παρασκευή)
Κεφ. ι = ανυπόφορη ζεστή (λογικά μπορεί να έχει σχέση με "πρώτον σάλπισμα υπό του πρώτου Αγγέλου, χαλάζι, φωτιά και αίμα έπεσε στην γην και το τρίτον της γης κατεκάη όπως και το τρίτον του φυτικού βασιλείου. " θα δούμε...)
Κεφ ία' = ολοκλήρωση των πρώτων 5 μηνών και μετά γ ' παγκοσμιος πόλεμος οπού όπως αναφέρει η αποκάλυψη θα χαθεί το 1/3 της ανθρωπότητας
κεφ ιβ = αναφέρει ο βατοπεδινος ότι θα σταματήσει ξαφνικά ο πόλεμος και θα υποδειχτεί βασιλιάς από τον θ ε ο !
Τα δεδομένα κατά τις εκτιμήσεις μου δείχνουν ότι μπορεί να βρισκόμαστε στην αρχή ενός παγκόσμιου πολέμου Ειδικότερα θα έλεγα ότι τα γεγονότα που συμβαίνουν με κάνουν να αισθάνομαι ότι είμαστε ζωντανοί μάρτυρες της αρχής του 3ου παγκόσμιου πολέμου που θα γραφτεί στην ιστορία. Ας πάρουμε τα γεγονότα με την σειρά:

Οι Ειδήσεις δεν κρύβουν πλέον ότι τo ΝΑΤΟ παρουσιάζει ρήγματα μεταξύ των μελών.

H Τουρκία φέρεται "χολωμένη" ως υποψήφια ηγέτιδα χώρα του μουσουλμανικού κόσμου,με τις αποφάσεις του ΝΑΤΟ και δεν μπορεί να συναινέσει με τις επιθέσεις.

(είναι νωπό το Αίμα ακόμη… είχε πει ο γέροντας Παϊσιος) .H Γερμανια απέχει συνειδητά,που σημαίνει ότι αμφισβήτει πλέον ανοιχτά το ηγετικό προφίλ που έχτισε η Γαλλια μέσω αυτής της συραξης,που κατ επέκταση μπορεί να σημάνει ενδεχόμενη ρήξη και στο εσωτερικό-οικονομικό κομμάτι της Ε.Ε.
H ΡΩΣΙΑ απέχει δηλώνοντας την βαθιά της λύπη το ίδιο κάνει και η ΚΙΝΑ.H ΙΑΠΩΝΙΑ,πρόσφατα χτυπημένη από την θεομηνία και τα πυρηνικά,συντασεται με τον άξονα των ΓΑΛΛΟ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ,που συμαινει ότι η γείτονας και με πάμπολλα προβλήματα μεταξύ τους, ΡΩΣΙΑ είναι στο απέναντι στρατόπεδο. .

ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΧΩΡΙΣΤΙΚΑΝ. Δημιουργούνται οι άξονες

Όπως Προβλέπει ένας θνητός νους που έχει μελετήσει την ιστορία , αυτή παναλαμβάνεται Με μαθηματική ακρίβεια επαναλαμβάνεται ότι και στον 2ο Π.Π. Πρώτα διαμορφώθηκαν οι συμμαχίες και δημιουργήθηκαν οι άξονες επιρροής και μετά άρχισε η παγκόσμια γιορτή..

Ποιά θα είναι η επόμενη φάση; Υπάρχει ενδεχόμενο να είναι ίσως ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία και την Ελλάδα; Κανείς δεν γνωρίζει. Εάν είναι , τότε γενάται το ερώτημα :είναι τα συμφέροντα είναι τέτοια ώστε να είναι ο καταλυτής για το παγκόσμιο πυροτέχνημα; Ποιός ξέρει!

Πιστεύω ότι,οτιδήποτε συμβαίνει αυτή την χρονική περίοδο έχει προσεκτικά σχεδιαστεί εδώ και δεκαετίες από τα κέντρα της παγκοσμιοποίησης.

Και είναι αφελής οποίος πιστεύει ότι μπορεί εντελώς τυχαία και απρογραμμάτιστα να συμβούν πόλεμοι,κινήματα, επαναστάσεις και κοινωνικές ανατροπές.

Φαίνεται ότι όλα είναι υπολογισμένα στην εντέλεια -με άπειρες εναλλακτικές λύσεις σε εθνικές αποκλείνουσες συμπεριφορές- από εκείνους που επιδιώκουν την ισοπέδωση, την συγκέντρωση εξουσίας, τον αποχρωματισμό ιδεών και εθνών και το τσιπαρισμα σε τελική ανάλυση για τον "ε λ ε γ χ ο".

Επομένως ο αντικειμενικός σκοπός είναι ο έλεγχος σας αρέσει η όχι,το παραδέχεστε η όχι.

Έλεγχος άμεσος με την κατάργηση της ιδιοτικοτητας και με το πρόσχημα της ασφάλειας.

Έλεγχος στην προσωπική ζωή, ρίχνοντας τα κατάλληλα δολώματα όπως facebook,e-mail κλπ . ώστε να υπάρχει συσωρευμένη η γνώση και η πληροφορία , των προσωπικών μας δεδομένων, των προσωπικών μας σκέψεων, των προσωσοπικών Πεποιθήσεων.

Έλεγχος κοινωνικός, οικονομικός, δικαστικός, στρατιωτικός μέσω προσώπων που είχαν τα "προσόντα" για ανώτατες πολιτειακές θέσεις, που αν και εκλεγμένοι από εμάς συμμετέχουν σε μυστικές οργανώσεις αποφάσεων τύπου bilderberg , οι οποίοι μας απειλούν και από πάνω ότι αν μας πουν ότι κουβεντιάζεται εκεί μέσα, θα πρέπει να μας σκοτώσουν.

Μα εμείς δεν τους εκλέξαμε για να διαβουλεύονται μυστικά εν άγνοιά μας!

Έτσι δεν είναι; Άρα υπάρχει κάτι το οποίο θα συμβεί και δεν μας το λένε. Κάτι που αποτέλει τη φιλοδοξία ενός αρρωστημένου μυαλού η πολλών. Και όπως είπε και κάποιος φίλος «Δεκάρα δεν δίνω για επιστημονικές η μαρξιστικές αναλύσεις γιατί τίποτα δεν εξήγει "αυτό" που ζούμε εντελώς ξαφνικά στη ζωή μας.»

Και όταν δεν εξηγείται με τη λογική που μας κρύβουν οι ινστρούχτορες της παγκοσμιοποίησης και των υπερεθνικών αποφάσεων, έχουμε δικαίωμα να σκεφτούμε ότι θέλουμε.

Και συνωμοσιολογοι θα γίνουμε και προφητείες θα ξεθάψουμε και τους αρχαίους Έλληνες θα σκεφτούμε και θα ξαναδιαβάσουμε ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι να μας έρθει το ελληνικό φως που "επιμελώς" φροντίζουν "πολλοί" τον τελευταίο καιρό να μας αλλοιώνουν, διαστρέφουν και κρύβουν.

Φοβούνται τους Έλληνες. Το έχετε καταλάβει; ή κοροιδευετε τον εαυτό σας κάθε φόρα που κοιτάζεστε στον καθρέφτη;
Η λύση σε όλα είναι ε δ ω μέσα μας Στην Ελλάδα μας.

“Ο γλάρος Ιωνάθαν“

Στὸν πραγματικὸ Γλάρο Ἰωνάθαν,
ποὺ ζεῖ στὸν καθένα μας

Ἦταν πρωὶ κι ὁ καινούργιος ἥλιος λαμπύριζε χρυσαφένιος πάνω στοὺς κυματισμοὺς μιᾶς ἤρεμης θάλασσας.

Ἕνα μίλι ἀπ᾿ τὴν ἀκτή, μιὰ ψαρόβαρκα ἔπαιζε μὲ τὸ νερό, καὶ τὸ σύνθημα νὰ μαζευτεῖ τὸ σμῆνος γιὰ πρόγευμα πέρασε σὰν ἀστραπὴ στὸν ἀέρα, καὶ τότε ἕνα σύννεφο ἀπὸ χίλιους γλάρους ᾖρθε νὰ παλέψει πονηρὰ γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει κάποια κομμάτια τροφῆς. Ἄρχιζε μιὰ καινούργια μέρα γεμάτη δουλειά. Πολὺ πιὸ πέρα ὅμως, ὁλομόναχος, πετώντας μακριὰ ἀπ᾿ τὴ βάρκα καὶ τὴν ἀκτή, ὁ Ἰωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος συνέχιζε τὶς ἀσκήσεις του. Ἀπὸ ὕψος ἑκατὸ πόδια, ψηλὰ στὸν οὐρανό, χαμήλωσε τὰ παλαμωτά του πόδια, σήκωσε τὸ ράμφος του καὶ πάσχισε νὰ ἐπιβάλει στὰ φτερά του μιὰ ὀδυνηρή, δύσκολη, στριφτὴ καμπύλη. Μιὰ τέτοια καμπύλη τοῦ ἐπέτρεπε νὰ πετάξει μὲ μικρὴ ταχύτητα καὶ τώρα πετοῦσε ὅλο καὶ πιὸ ἀργὰ ὥσπου ὁ ἄνεμος ἔγινε ἕνα ψιθύρισμα στὸ πρόσωπό του, ὥσπου τὸ πέλαγο στάθηκε ἀκίνητο κάτω. Στένεψε τὰ μάτια του σὲ ἐντατικὴ αὐτοσυγκέντρωση, κράτησε τὴν ἀνάσα του, μὲ δύναμη θέλησε νὰ δώση… ἕνα… ἀκόμα… ἑκατοστό… κλίσης… στὴν καμπύλη. Ὕστερα τὰ φτερά του ζάρωσαν, ἔχασε τὸν ἔλεγχο κι᾿ ἔπεσε.

Οἱ γλάροι, ὅπως ξέρετε, δὲν χάνουν ποτὲ τὴ σταθερότητα, δὲν χάνουν ποτὲ τὸν ἔλεγχό τους. Νὰ χάσουν τὸν ἔλεγχο τῆς πτήσης τους εἶναι γι᾿ αὐτοὺς ντροπή, εἶναι ἐξευτελισμός.

Ὅμως ὁ Ἰωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος, ποὺ δίχως ντροπὴ ἅπλωσε ξανὰ τὶς φτεροῦγες του πετώντας στὴν ἴδια κείνη τρεμάμενη δύσκολη καμπύλη – ὅλο καὶ πιὸ ἀργά, πιὸ ἀργὰ καὶ πάλι χάνοντας τὸν ἔλεγχό του – δὲν ἦταν ἕνα κοινὸ πουλί.

Οἱ περισσότεροι γλάροι δὲ νοιάζονται νὰ μάθουν παρὰ μόνο τὰ πιὸ βασικὰ πράγματα γιὰ τὸ πέταγμα — πῶς νὰ πετοῦν ἀπ᾿ τὴν ἀκτή στὴν τροφή τους καὶ πίσω πάλι. Γιὰ τοὺς περισσότερους γλάρους σημασία δὲν £ἔχει τὸ πέταγμα, ἀλλὰ τὸ φαγητό. Γιὰ τοῦτον, ὅμως, τὸ γλάρο σημασία δὲν εἶχε τὸ φαγητό, ἀλλὰ τὸ πέταγμα. Πάνω ἀπὸ κάθε τι ἄλλο, ὁ Ἰωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος ἀγαποῦσε νὰ πετάει.

Ἕνας τέτοιος τρόπος σκέψης δὲν ἦταν, καθὼς ἀνακάλυψε, τὸ καλύτερο μέσο γιὰ νὰ γίνεις ἀγαπητὸς στ᾿ ἄλλα πουλιά. Ἀκόμα καὶ οἱ γονεῖς του ἔνιωθαν ἀπογοήτευση ὅταν ὁ Ἰωνάθαν περνοῦσε μέρες ὁλόκληρες μόνος, κάνοντας ἑκατοντάδες χαμηλὲς πτήσεις μὲ ἀκίνητα φτερά, κάνοντας δοκιμές.

Δὲν ἤξερε λόγου χάρη τὸ γιατί, ὅμως, ὅταν πετοῦσε πάνω ἀπ᾿ τὸ νερό, σὲ ὕψος μικρότερο ἀπ᾿ τὸ μισὸ ἄνοιγμα τῶν φτερῶν του, μποροῦσε νὰ μείνει στὸν ἀέρα περισσότερο καὶ μὲ μικρότερη προσπάθεια. Οἱ πτήσεις μὲ ἀκίνητα τὰ φτερά του τέλειωναν ὄχι μὲ τὸ συνηθισμένο πλατσούρισμα τῶν ποδιῶν στὴ θάλασσα, ἀλλὰ μ᾿ ἕνα μακρύ, πλατὺ αὐλάκι καθὼς ἄγγιζε τὴν ἐπιφάνεια μὲ τὰ πόδια του ἀεροδυναμικὰ δεμένα πάνω στὸ κορμί του. Ὅταν ἄρχισε νὰ γλιστρᾷ γιὰ νὰ προσγειωθεῖ μὲ μαζεμένα τὰ πόδια του στὴν παραλία, ὅταν δρασκέλιζε τὸ μῆκος τῆς γλίστρας του στὴν ἄμμο, οἱ γονεῖς του ἦσαν ἀλήθεια πολὺ ἀπογοητευμένοι.

«Γιατί Ἴων, γιατί;» ρωτοῦσε ἡ μάνα του. «Γιατί εἶναι τόσο δύσκολο, Ἴων, νὰ εἶσαι ὅπως ὅλα τ᾿ ἄλλα πουλιὰ στὸ σμῆνος; Γιατί δὲν μπορεῖς ν᾿ ἀφήσεις τὸ χαμηλὸ πέταγμα στοὺς ἄλμπατρος, στοὺς πελεκάνους; Γιατί δὲν τρῷς; Γιόκα μου, εἶσαι φτερὸ καὶ κόκαλο!».

«Μάνα, δὲ μὲ πειράζει νἆμαι φτερὸ καὶ κόκαλο. Θέλω μόνο νὰ ξέρω τί μπορῶ καὶ τί δὲ μπορῶ νὰ κατορθώσω στὸν ἀέρα. Τίποτ᾿ ἄλλο. Θέλω νὰ ξέρω».

«Ἄκου ἐδῶ Ἰωνάθαν», εἶπε ὁ πατέρας του, ὄχι δίχως καλοσύνη. «Ὁ χειμῶνας πλησιάζει. Οἱ βάρκες θἆναι λιγοστὲς καὶ τ᾿ ἀφρόψαρα θὰ κολυμποῦν βαθιά. Ἂν πρέπει κάτι νὰ μελετήσεις, μελέτα τὴν τροφὴ καὶ πῶς νὰ τὴν ἐξασφαλίσεις. Αὐτὴ ἡ ὑπόθεση μὲ τὶς πτήσεις εἶναι πολὺ καλή, ἀλλὰ μιὰ πτήση μ᾿ ἀκίνητα φτερὰ δὲν τρώγεται. Τὸ ξέρεις. Μὴ ξεχνᾷς πὼς ἂν πετᾶς εἶναι γιὰ νὰ τρῶς».

Ὁ Ἰωνάθαν ἔσκυψε τὸ κεφάλι ὑπάκουα. Γιὰ λίγες μέρες προσπάθησε νὰ φερθεῖ ὅπως οἱ ἄλλοι γλάροι· προσπάθησε στ᾿ ἀλήθεια, κρώζοντας καὶ πολεμώντας μὲ τὸ σμῆνος γύρω στὶς ἀποβάθρες καὶ τὶς ψαρόβαρκες, βουτώντας πάνω σὲ ἀποκόμματα ψάρι καὶ ψωμί. Κι᾿ ὅμως δὲν τὰ κατάφερνε.

Δὲν ἔχει κανένα νόημα, σκέφτηκε, ἀφήνοντας σκόπιμα νὰ πέσει, ἀφοῦ τὴν κέρδισε μὲ χίλιους κόπους, μιὰ ἀντσούγια σ᾿ ἕναν πεινασμένο γερογλάρο ποὺ τὸν κυνηγοῦσε. Θὰ μποροῦσα ν᾿ ἀσχοληθῶ ὅλ᾿ αὐτὸ τὸ διάστημα μαθαίνοντας νὰ πετάω. Ἔχει τόσα νὰ μάθει κανείς!

Καὶ πολὺ σύντομα ὁ Ἰωνάθαν Γλάρος ξανάφυγε μόνος πάλι, πέρα στ᾿ ἀνοιχτά, πεινασμένος, εὐτυχισμένος, μαθαίνοντας.

Θέμα ἦταν ἡ ταχύτητα, καὶ μὲ μία βδομάδα ἐξάσκηση ἔμαθε γιὰ τὴν ταχύτητα πολλὰ περισσότερα ἀπὸ τὸν πιὸ γρήγορο γλάρο στὸν κόσμο.

Ἀπὸ χίλια πόδια ὕψος, ἀφοῦ κουνοῦσε τὰ φτερά του ὅσο πιὸ δυνατὰ μποροῦσε, ξεκινοῦσε μίαν ἀκάθεκτη κατάδυση πρὸς τὰ κύματα, καὶ μάθαινε γιατὶ οἱ γλάροι δὲν κάνουν κάθετες καταδύσεις μ᾿ ὅλη τους τὴν ὁρμή. Σ᾿ ἕξη μόλις δευτερόλεπτα πετοῦσε μ᾿ ἑβδομῆντα μίλια τὴν ὥρα καὶ στὴν ταχύτητα αὐτὴ ἡ φτεροῦγα «παίζει», ὅταν βρίσκεται στὴν πάνω της κίνηση.

Αὐτὸ ἔγινε ξανὰ καὶ ξανά. Καθὼς ἦταν προσεχτικός, καὶ καθὼς δούλευε ἐξαντλώντας ὅλες του τὶς ἱκανότητες, ἔχανε τὸν ἔλεγχό του σὲ πολὺ μεγάλη ταχύτητα.

Ἀνέβαινε χίλια πόδια ψηλά. Μ᾿ ὅλη του τὴ δύναμη πετοῦσε πρῶτα μπροστά, κι᾿ ὑστέρα μονομιᾶς, φτερουγίζοντας, ἄρχιζε τὴν κάθετη βουτιά. Τότε, κάθε φορά, ἡ ἀριστερὴ φτεροῦγα του ἔχανε τὸν ἔλεγχο στὴν πάνω κίνηση, κατρακυλοῦσε κεῖνος ἀπότομα ἀριστερά, ἔχανε τὸν ἔλεγχο τῆς δεξιᾶς φτερούγας προσπαθώντας νὰ τὴν ἐπαναφέρει, καὶ τιναζόταν σὰν φωτιὰ σ᾿ ἕνα τρελλὸ στριφτὸ κουτρουβάλιασμα πρὸς τὰ δεξιά.

Ὅλη του ἡ προσοχὴ δὲν ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ ἐλέγξει ἐκείνη τὴν κίνηση τῆς φτερούγας. Προσπάθησε δέκα φορές, καὶ κάθε φορά, καθὼς ξεπερνοῦσε τὰ ἑβδομήντα μίλια τὴν ὥρα, γινόταν ξαφνικὰ μιὰ ἀνάκατη μάζα ἀπὸ φτερά, δίχως ἔλεγχο, ποὺ γκρεμιζόταν στὴ θάλασσα.

Τὸ κλειδί, σκέφτηκε στὸ τέλος, μούσκεμα ἀκόμα ἀπ᾿ τὸ νερό, θὰ εἶναι νὰ κρατᾷς τὰ φτερὰ ἀκίνητα στὶς μεγάλες ταχύτητες – νὰ φτερουγίζεις ὡς τὰ πενήντα κι ὕστερα νὰ κρατᾶς τὰ φτερὰ ἀκίνητα.

Ξαναδοκίμασε ἀπὸ τὰ δυὸ χιλιάδες πόδια, κατρακυλώντας στὴ βουτιά του, μὲ τὸ ράμφος ἴσια κάτω, τὶς φτεροῦγες ὀρθάνοιχτες καὶ σταθερὲς μόλις πάτησε τὰ πενήντα μίλια τὴν ὥρα. Χρειάστηκε τρομακτικὴ δύναμη, ἀλλὰ τὸ πέτυχε. Σὲ δέκα δευτερόλεπτα πέρασε σὰν καπνὸς ἐνενήντα μίλια τὴν ὥρα. Ὁ Ἰωνάθαν εἶχε πετύχει μιὰ παγκόσμια ἐπίδοση ταχύτητας γιὰ γλάρους!

Ἡ νίκη, ὅμως, δὲν βάσταξε πολύ. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἄρχισε τὴν ἀνάδυση, τὴ στιγμὴ ποὺ ἄλλαξε τὴ γωνία τῶν φτερῶν του, ἀντιμετώπισε τὴν ἴδια τρομαχτικὴ ἀνεξέλεγκτη καταστροφή, ποὺ μὲ ταχύτητα ἐνενήντα μίλια τὴν ὥρα τὸν κτύπησε σὰν κεραυνός. Ὁ Ἰωνάθαν Γλάρος ἔσκασε στὸν ἀέρα καὶ γκρεμοτσακίστηκε πάνω σὲ μιὰ θάλασσα σκληρὴ σὰν πέτρα.

Ὅταν συνῆλθε εἶχε πιὰ νυχτώσει, κι᾿ ἔπλεε στὸ φεγγαρόφωτο πάνω στὴν ἐπιφάνεια τοῦ πελάγου. Οἱ φτεροῦγες του ἦσαν σὰ κουρελιασμένα κομμάτια μολύβι, ἀλλὰ τὸ βάρος τῆς ἀποτυχίας ἦταν πάνω στὴν πλάτη του ἀκόμα πιὸ βαρύ. Θἄθελε, ἔτσι ἀδύναμος, τὸ βάρος νὰ ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ τὸν παρασύρει ἀπαλὰ ὡς τὸ βυθό, καὶ νὰ τελειώναν ὅλα.

Καθὼς βούλιαξε χαμηλὰ στὸ νερό, μιὰ παράξενη κούφια φωνὴ ἀντήχησε μέσα του. Δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ ξεφύγω. Εἶμαι γλάρος. Εἶμαι ἀπ᾿ τὴν φύση μου περιορισμένος. Ἂν ἤμουν φτιαγμένος νὰ μάθω τόσα πολλὰ γιὰ τὸ πέταγμα θἆχα διαγράμματα ἀντὶ γιὰ μυαλό. Ἂν ἤμουν φτιαγμένος νὰ πετάω σὲ τέτοιες ταχύτητες, θἆχα μικρὲς φτεροῦγες ὅπως τὸ γεράκι καὶ θἄτρωγα ποντίκια, ὄχι ψάρια. Ὁ πατέρας μου εἶχε δίκιο. Πρέπει νὰ τὶς ξεχάσω αὐτὲς τὶς τρέλες. Πρέπει νὰ πετάξω πίσω στὸ σμῆνος καὶ ν᾿ ἀρκεσθῶ σ᾿ αὐτὸ ποὺ εἶμαι, ἕνας φουκαριάρης γλάρος.

Ἡ φωνὴ ἔσβησε, ὁ Ἰωνάθαν συμφώνησε. Ἡ θέση ἑνὸς γλάρου τὴ νύχτα εἶναι στὴ στεριά, κι᾿ ἀπὸ τούτη τὴ στιγμή, ὁρκίστηκε, θὰ γινόταν ἕνας φυσιολογικὸς γλάρος. Ὅλοι θἆταν ἔτσι πιὸ εὐτυχισμένοι. Κουρασμένος ἔφυγε ἀπ᾿ τὰ σκοτεινὰ νερὰ καὶ πέταξε πρὸς τὴ στεριά, κι᾿ εὐγνωμονοῦσε τὰ ὅσα εἶχε μάθει γιὰ τὸ ξεκούραστο χαμηλὸ πέταγμα.

Ὅμως ὄχι, συλλογίστηκε. Πάει, τέλειωσα μ᾿ ὅ,τι ἤμουν, πάει, τέλειωσα μ᾿ ὅ,τι ἔμαθα. Εἶμαι γλάρος ὅπως κάθε ἄλλος γλάρος καὶ θὰ πετάω σὰ γλάρος. Κι᾿ ἔτσι ἀνέβηκε μὲ κόπο ἑκατὸ πόδια ψηλὰ καὶ φτερούγισε πιὸ δυνατά, γιὰ νὰ φτάση γρήγορα στὴν ἀκτή.

Ἔνιωσε καλύτερα μὲ τὴν ἀπόφασή του νὰ εἶναι μόνο ἕνα ἁπλὸ μέλος στὸ σμῆνος. Δὲν θὰ ἦταν πιὰ δεμένος στὴ δύναμη ποὺ τὸν τράβηξε στὴ μάθηση, δὲν θὰ ὑπῆρχαν ἄλλες προκλήσεις κι ἄλλες ἀποτυχίες. Κι ἦταν ὄμορφο νὰ μὴ σκέφτεσαι, καὶ νὰ πετᾶς στὸ σκοτάδι πρὸς τὰ φῶτα πάνω ἀπ᾿ τὴν ἀκτή.

Σκοτάδι! Ἡ κούφια φωνὴ στρίγγλισε τρομαγμένη. Οἱ γλάροι ποτὲ δὲν πετοῦν στὸ σκοτάδι!

Ὁ Ἰωνάθαν δὲν εἶχε τὴν προδιάθεση ν᾿ ἀκούσει. Τί ὄμορφα ποὺ εἶναι, σκέφτηκε. Τὸ φεγγάρι καὶ τὰ φῶτα νὰ τρεμοσβήνουν πάνω στὸ νερό, καὶ ν᾿ ἁπλώνουν μέσ᾿ στὴ νύχτα φωτερὰ μονοπάτια, κι ὅλα τόσο εἰρηνικὰ κι᾿ ἀκίνητα…

Κατέβα! Οἱ γλάροι δὲν πετοῦν ποτὲ στὰ σκοτεινά! Ἂν ἤσουν φτιαγμένος γιὰ νὰ πετᾶς στὸ σκοτάδι θά ‘χες μάτια κουκουβάγιας! Θά ‘χες σχεδιαγράμματα στὸ κεφάλι σου, ὄχι μυαλό! Θὰ ‘χες κοντὰ φτερὰ ὅπως τὸ γεράκι!

Ἐκεῖ, μέσα στὴ νύχτα, ἑκατὸ πόδια ψηλὰ στὸν ἀέρα, ὁ Ἰωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος ἔπαιξε τὸ μάτι. Ὁ πόνος του, οἱ ἀποφάσεις του ἔγιναν καπνός. Κοντὰ φτερά. Κοντὰ φτερὰ ὅπως τὸ γεράκι! Νὰ ἡ λύση! Τί βλάκας ποὺ ἤμουν! Μοῦ ἀρκεῖ ἕνα τόσο δὰ φτερό, ἀρκεῖ ν᾿ ἀναδιπλώσω τὶς φτεροῦγες μου καὶ νὰ πετάω μόνο μὲ τὶς ἄκρες τους! Κοντὰ φτερά!

Ἀνέβηκε δυὸ χιλιάδες πόδια πάνω ἀπ᾿ τὴ σκοτεινὴ θάλασσα καὶ δίχως νὰ συλλογιστεῖ οὔτε στιγμὴ τὴν ἀποτυχία ἢ τὸ θάνατο, ἔφερε τὸ μπρὸς μέρος τῆς κάθε του φτερούγας σφιχτὰ πάνω στὸ σῶμα του, ἄφησε μόνο σὰ στενὰ λεπίδια τὶς ἄκρες τους νὰ ξεπεταχτοῦν στὸν ἀέρα, καὶ ἔπεσε σὲ κάθετη πτήση.

Ὁ ἀέρας μούγγριζε σὰ θεριὸ στὸ κεφάλι του. Ἑβδομήντα μίλια τὴν ὥρα, ἐνενήντα, ἑκατὸν εἴκοσι καὶ πιὸ γρήγορα ἀκόμα. Τώρα ἡ πίεση τοῦ ἀέρα, στὰ ἑκατὸ σαράντα μίλια τὴν ὥρα, ἦταν πολὺ λιγότερη ἀπ᾿ ὅ,τι πρὶν στὰ ἑβδομῆντα, καὶ μὲ μιὰ ἐλάχιστη στροφὴ στὶς ἄκρες τῶν φτερῶν του βγῆκε ἄνετα ἀπ᾿ τὴν κατάδυσή του καὶ τινάχτηκε πρὸς τὰ πάνω, μακριὰ ἀπ᾿ τὰ κύματα, σὰ μιὰ σταχτιὰ ὀβίδα στὸ φεγγαρόφωτο.

Ἔκλεισε σχεδὸν ὁλότελα τὰ μάτια του ἀπέναντι στὸν ἄνεμο κι᾿ ἔνιωσε χαρά. Ἑκατὸ σαράντα μίλια τὴν ὥρα! καὶ μὲ ἀπόλυτο ἔλεγχο! Ἂν βουτήξω ἀπὸ τὰ πέντε χιλιάδες πόδια, ἀντὶ ἀπὸ τὰ δυὸ χιλιάδες, πόσο γρήγορα ἄραγε…

Οἱ προηγούμενοι ὅρκοι του ξεχάστηκαν, σκορπίστηκαν μακριὰ μέσα στὸ μεγάλο γρήγορο ἄνεμο. Κι᾿ ὅμως δὲν ἔνιωσε ἔνοχος, καθὼς καταπατοῦσε τὶς ὑποσχέσεις ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε δώσει. Τέτοιες ὑποσχέσεις εἶναι μόνο γιὰ τοὺς γλάρους ποὺ ἀποδέχονται τὰ συνηθισμένα. Ὅποιος ἀρίστευσε μαθαίνοντας, δὲν χρειάζεται τέτοιες ὑποσχέσεις.

Μὲ τὴν ἀνατολή, ὁ Ἰωνάθαν Γλάρος ἄρχισε πάλι τὴν ἐξάσκησή του. Ἀπὸ ὕψος πέντε χιλιάδες πόδια οἱ ψαρόβαρκες ἦσαν βουλίτσες πάνω στὸ λεῖο γαλανὸ νερό, τὸ Σμῆνος στὸ Πρόγευμα ἕνα ἀχνὸ σύννεφο ἀπὸ μικροσκοπικὰ σκονάκια, νὰ στροβιλίζονται. Ἦταν ζωντανός, τρέμοντας λίγο ἀπὸ χαρά, περήφανος ποὺ κυριαρχοῦσε τώρα πάνω στὸ φόβο του. Ὕστερα δίχως ἐπισημότητες μάζεψε τὶς φτεροῦγες του, ἅπλωσε τὶς κοντὲς λοξὲς ἄκρες τῶν φτερῶν του καὶ βούτηξε ἀμέσως πρὸς τὴ θάλασσα. Ὅταν πέρασε τὶς τέσσερεις χιλιάδες πόδια, εἶχε φτάσει τὴν ὁριακὴ ταχύτητα, ὁ ἀέρας ἦταν ἕνα στέρεο φράγμα ἤχου ἀπέναντι στὸ ὁποῖο δὲν μποροῦσε νὰ κινηθεῖ πιὸ γρήγορα. Πετοῦσε τώρα ἴσια κάτω, μὲ ταχύτητα διακόσια δεκατέσσερα μίλια τὴν ὥρα. Ξεροκατάπιε, γιατί ἤξερε πὼς ἂν τὰ φτερά του ἄνοιγαν σ᾿ αὐτὴ τὴ ταχύτητα, θὰ γινόταν ἕνα ἑκατομμύριο κομματάκια γλάρου. Ἡ ταχύτητα ὅμως ἦταν δύναμη, καὶ ἡ ταχύτητα ἦταν χαρά, καὶ ἡ ταχύτητα ἦταν ἀπόλυτη ὀμορφιά.

Ἄρχισε τὴν ἀνάσχεση στὰ χίλια πόδια, οἱ ἄκρες τῶν φτερῶν του ἔτριζαν κι᾿ ἄναβαν σ᾿ αὐτὸ τὸν τρομακτικὸ ἄνεμο, ἡ βάρκα καὶ τὸ πλῆθος τῶν γλάρων ἔρχονταν κατὰ πάνω του καὶ μεγάλωναν μὲ ἀστραπιαία ταχύτητα, πάνω στὸ δρόμο του.

Δὲν μποροῦσε νὰ σταματήσει· δὲν ἤξερε ἀκόμα οὔτε πῶς νὰ στρίψει μ᾿ αὐτὴ τὴν ταχύτητα.

Ἡ σύγκρουση θὰ σήμαινε ἀκαριαῖο θάνατο. Κι᾿ ἔτσι ἔκλεισε τὰ μάτια του.

Συνέβηκε κεῖνο τὸ πρωί, τότε, μόλις μετὰ τὸ ξημέρωμα, ὁ Ἰωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος νὰ περάσει σὰ σφαῖρα ἀπ᾿ τὸ κέντρο ἀκριβῶς τῆς συνάθροισης γιὰ Πρόγευμα τοῦ Σμήνους, σὰν ἀστραπὴ μὲ διακόσια δώδεκα μίλια τὴν ὥρα, μὲ τὰ μάτια κλειστά, σ᾿ ἕνα ἄγριο βουητὸ ἀπὸ ἀέρα καὶ φτερά. Ὁ Γλάρος Τύχη τοῦ χαμογέλασε γιὰ μιὰ φορὰ καὶ κανένας δὲ σκοτώθηκε.

Ὅταν πιὰ σήκωσε τὸ ράμφος του πρὸς τὸν οὐρανό, ἐξακολουθοῦσε νὰ κινεῖται σὰ πύρινη σφαῖρα μὲ ταχύτητα ἑκατὸν ἑξήντα μίλια τὴν ὥρα. Ὅταν σιγὰ σιγὰ ἔφτασε στὰ εἴκοσι μίλια καὶ ἅπλωσε ξανὰ ἐπιτέλους τὰ φτερά του, ἡ βάρκα ἦταν σὰ ψίχουλο πάνω στὴ θάλασσα, τέσσερεις χιλιάδες πόδια κάτω. Σκέφτηκε τὸ θρίαμβο. Ὁριακὴ ταχύτητα! Ἕνας γλάρος πετᾶ μὲ ταχύτητα διακόσια δέκα τέσσερα μίλια τὴν ὥρα! Ἦταν μιὰ Κατάκτηση, ἦταν ἡ πιὸ μεγάλη, ἡ μοναδικὴ στιγμὴ στὴν ἱστορία του Σμήνους, καὶ κείνη τὴ στιγμὴ μία καινούργια ἐποχὴ ἄνοιξε γιὰ τὸν Ἰωνάθαν Γλάρο. Ἀφοῦ πέταξε στὸ ἐρημικὸ τόπο τῆς ἐξάσκησής του, διπλώνοντας τὰ φτερά του γιὰ νὰ βουτήξει ἀπὸ ὀχτὼ χιλιάδες πόδια, βάλθηκε ἀμέσως ν᾿ ἀνακαλύψει πῶς νὰ στρίβει.

Ἀνακάλυψε πὼς ἕνα καὶ μόνο ἀκρινὸ φτερὸ ἂν κινηθεῖ ἀνὰ χιλιοστό, προκαλεῖ μία ὁμαλὴ μεγαλόπρεπη καμπύλη σὲ τρομαχτικὴ ταχύτητα. Πρὶν τὸ μάθει αὐτό, ὡστόσο, ἀνακάλυψε πὼς ἂν κουνήσει περισσότερα ἀπὸ ἕνα φτερὸ σ᾿ αὐτὴ τὴν ταχύτητα, στροβιλίζεσαι σὰ σφαίρα ὅπλου… Καὶ ὁ Ἰωνάθαν εἶχε ἔτσι γίνει ὁ πρῶτος ἀκροβάτης τοῦ ἀέρα, πρὶν ἀπὸ κάθε ἄλλο γλάρο στὸν κόσμο.

Δὲν ἔχασε καιρὸ κείνη τὴ μέρα σὲ κουβέντες μὲ ἄλλους γλάρους ἀλλὰ συνέχισε νὰ πετᾶ ὥσπου νύχτωσε. Ἀνακάλυψε τὴν ἀκροβατικὴ στροφή, τὴν ἀργὴ περιστροφή, τὴν ἀνάποδη στροφή, τὸ στροβίλισμα, τὴν τούμπα.

Ὅταν ὁ Ἰωνάθαν Γλάρος ἔφτασε κοντὰ στὸ Σμῆνος στὴν παραλία, ἦταν νύχτα βαθιά. Ἦταν ζαλισμένος καὶ φοβερὰ κουρασμένος. Κι᾿ ὅμως άπ᾿ τὴ χαρά του προσγειώθηκε μὲ ἀκροβασία καὶ πραγματοποιώντας λίγο πρὶν ἀγγίξει τὸ ἔδαφος, μιὰ ξαφνικὴ ἀπότομη περιστροφή.

Ὅταν μάθουν, σκέφτηκε, τὴν Κατάκτηση θὰ ξετρελαθοῦν ἀπὸ χαρά. Πόσο πιὸ πλούσια γίνεται τώρα ἡ ζωή μας! Ἀντὶ γιὰ τὸ μονότονο κοπιαστικὸ πήγαινε κι᾿ ἔλα στὶς ψαρόβαρκες, ὑπάρχει ἕνα νόημα στὴ ζωή! Μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὴν ἄγνοια, μποροῦμε ν᾿ ἀναγνωρίζουμε τὸν ἑαυτό μας σὰν ὄντα ξεχωριστά, ἔξυπνα καὶ ἐπιδέξια.Μποροῦμε νὰ εἴμαστε λεύτεροι! Μποροῦμε νὰ μάθουμε νὰ πετοῦμε!…

Richard Bach “Ο γλάρος Ιωνάθαν“

Αγάπησε όποιον μπορείς. Αγάπησε όσο μπορείς. Αγάπησε όπως μπορείς. Αγάπησε όμως αληθινά, μπορεις;

H αγάπη είναι σαν το πιάνο. Στην αρχή παίζεις ακολουθώντας τους κανόνες, στην συνέχεια ξεχνάς τους κανόνες και παίζεις ακολουθώντας την καρδιά σου

Ρώτησα ένα λουλούδι, ένα πουλί και έναν άνθρωπο τι είναι η αγάπη και το λουλούδι άνθισε, το πουλί κελάηδησε και ο άνθρωπος δάκρυσε.

Οι δράκοι πέθαναν, οι νεράϊδες γέρασαν, τα φίλτρα έσβησαν και μόνο η λάμψη των ματιών σου έμεινε να θυμίζει πως κάποτε υπήρχε μαγεία. Συνηθως ψαχνουμε μεσα στη συντομη ζωη μας πραγματα που την κανουν πιο ομορφη. Ειναι θεικο ομως να βρισκεις κατι που να της δινει νοημα, ισως μια λαμψη απο δυο ομορφα ματια που δεν γνωριζεις,αλλα σε κανουν να πιστευεις πως σε αυτα υπαρχει ολη η ευτυχια του κοσμου. Μια αγκαλια,ενα φιλι,ειναι αρκετα για να πεις πως αξιζει να εχεις χιλιες ζωες για να ζεις αυτο το ονειρο συνεχεια. Σ'ευχαριστω που με κανεις να το ζω!

 Όσες νύχτες κι αν περάσουν, όσα αστέρια κι αν πέσουν,κάθε μέρα ένα αστέρι γίνεται όλο και πιο φωτεινό!Το αστέρι αυτό είσαι εσύ γιατί δεν μετριέσαι, μόνο αγαπιέσαι!

 Μπορεί να μη μας αγγίζει ο ίδιος αέρας.Μπορεί η όρασή να μην φτάνει για να δει ο ένας τον άλλον.
Όμως η σκέψη μου φτάνει πάντα κοντά σου...

Έχω να σου προτείνω ένα ταξίδι: Προορίσμος: Τ' αστέρια
Μεταφορικό μέσο: Η καρδιά
Οδηγός: Ο έρωτας
Επιβάτες: Εσύ κι εγώ
Εισιτήρια: Χωρις επιστροφή...

Μισώ τους ανθρώπους που μ'αγάπησαν γιατί δεν μπόρεσαν να μου χαρίσουν αυτό που μου χάρισες εσύ με ένα σου μόνο βλέμμα κι ας μη μ'αγάπησες ποτέ..!

Ο ήλιος ανατέλλει πάντα από τη δύση...Τ'αστέρια βγαίνουν πάντα τοκαταμεσήμερο...Τον Αύγουστο πάντα χιονίζει...Κι εσύ,πάντα μ'αγαπούσες...

Αγάπη είναι να λιώνεις, να υποφέρεις, να πονάς χωρίς να μετανιώνεις

Αγάπη είναι ένα συναίσθημα που γεννιέται με ένα βλέμμα, ζεί με ένα χαμόγελο και πεθαίνει με ένα ψέμα

Σ' ευχαριστώ που μπήκες στην ζωή μου, σ' ευχαριστώ που μ' έκανες να νιώσω τόσο ξεχωριστή, σ' ευχαριστώ που μου χάρισες την παραδεισένεια ευτυχία έστω και για λίγο, σ' ευχαριστώ που με άφησες να σ΄αγαπήσω, σ' ευχαριστώ για όλα έστω και αν με έκανες να καταλάβω ποιο είναι τ αντίτιμο της αληθινής αγάπης...Ο πραγματικός πόνος.

 Η ευτυχία δεν είναι ποτέ εκεί που είμαστε, είναι πάντα εκεί που δεν μπορούμε να βρεθούμε...κι εγώ πονάω επειδή είμαι εκεί που δεν θέλω...δηλαδή μακριά σου...

Είσαι το όνειρο που βλέπω κάθε βράδυ...είσαι ο θάνατος που κάποια μέρα θα με πάρει...είσαι το φως που με βοηθάει να ζω...ένα όμως δεν είσαι...δεν είσαι εδώ...

Ζούμε ένα όνειρο απ'αυτά που δεν τολμά κανείς να ονειρευτεί γιατί τόση ευτυχία θεωρείται ιεροσυλία και ενίοτε ο θεός ή η μοίρα τιμωρεί τους ιερόσυλους και τότε η ευτυχία μετατρέπεται σε κόλαση!

Τα ωραιότερα λόγια της αγάπης κρύβονται πίσω από την σιωπή ενός βλέματος...ότι δεν ακούγεται δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.....

Αυτή τη στιγμή η Ευρώπη κοιμάται, η Αυστραλία ξυπνάει, η Αμερική έχει ένα όμορφο απόγευμα & τα πιό όμορφα μάτια του κόσμου διαβάζουν αυτό το μήνυμα!

Αν δείς την ψυχή μου με ματωμένα γόνατα να τρέχει κοντά σου μην τρομάξεις. Δεν είναι τίποτα. Από το παιχνίδι είναι. Όλα τ' απογεύματα της ζωής τα πέρασα παίζοντας κυνηγητό με τα όνειρά μου!!!

 Όσους και να χω, έαν δεν έχω εσένα, δεν έχω τίποτα

Koiτα ψηλα....Αν δεν είναι αστέρι, κοίτα στην άμμο,αν δεν ειμαιφωτιά, κοίτα στη νύχτα,αν δεν είμαι σιωπή,κοίτα,στηνκαρδιά σου...Ισως είμαι εκεί....!!!

Mε ρώτησε ο Χριστός μέσα στο όνειρό μου, "γιατί αγαπάς αφού πληγώθηκες";και εγώ του απαντώ μέσα από την καρδιά μου:Κι εσύ για την αγάπη δεν σταυρώθηκες; Aν σε χάσω...Θα χαθώ!Αν πεθάνεις...Θα πεθάνω!Αν με ξεχάσεις...Θα σ'αγαπώ!

Κάποιες φορές στη ζωή μας,έρχονται στιγμές που αναζητάμε την ουτοπία στην πραγματικότητα, το όνειρο στην πλήρη εκπλήρωσή του και τη χαρά μέσα απο απλές μικρές στιγμές. Μαζί σου συνειδητοποίησα, πως κοντά σου οι στιγμές αυτές με πλημμυρίζουν συνέχεια και με κάνουν να αισθάνομαι πολύ τυχερός που είσαι τώρα στη ζωή μου και υπάρχεις στο μυαλό μου!!!!

Οι ελαχιστες ωρες που κλεβω μαζι σου,ομορφαινουν την ψυχη μου.Τα δακρυα που φευγουν απ'τα ματια μου,ειναι σταγονες ευτυχιας και συναμα λυπης,ευτυχιας γιατι αισθανομαι το καθε μοριο του κορμιου σου να αγγιζει την ψυχη μου,λυπη οταν φευγεις απο διπλα μου, αφηνοντας ενα κενο στην καρδια μου. . . .Σ'ΑΓΑΠΑΩ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ.

Η πιο μεγάλη ανάμνηση: Η γνωριμία μας! Η πιο μεγάλη ελπίδα: Να'μασταν μαζί! Το πιο τρελό μου όνειρο: Να ήσουν εδώ!

Όπως κι αν είμαι, όπου κι αν είμαι, ότι κι αν κάνω, σε κουβαλάω πάντα μαζί μου, μέσα στο πιο γλυκό κι όμορφο δωμάτιο του κόσμου! Την καρδιά μου...Το κλειδί, δικό σου!

Xίλια τ'αστέρια του ουρανού μα το φεγγάρι ένα, έχω πολλά μεσά στο νου μα στην καρδιά εσένα...

Υπάρχουν πολλά όνειρα στη ζωή μου άλλα μικρά, άλλα μεγάλα, άλλα όμορφα, άλλα άσχημα. Μα το ποιό γλυκό μου όνειρο διαβάζει αυτό το μήνυμα!

Αγαπάς για να αγαπάς και όχι για να πάρεις ανταπόδωση. 

Έρωτας δε σημαίνει να βρεις κάποιον για να ζήσεις μαζί του...αλλά να βρεις κάποιον που δε μπορείς να ζήσεις μακριά του!

Αν κάποτε σου πουν πως πέθανα, μην τους πιστέψεις!Αν κάποτε σου που πως έπαψα να σ'αγαπώ, τότε σίγουρα έχω πεθάνει!

Η καρδιά σου αξίζει πολλά! Όταν τη δώσεις να την πουλήσεις ακριβά, όχι σ'αυτόν που θα πληρώσει αλλά σ'αυτόν που δίνει τα πάντα για να την αποκτήσει!

Αν κάποτε σου περάσει από το μυαλό ότι δεν υπάρχει τίποτα που να σου δίνει νόημα στην ζωή σου...σκέψου ότι η ύπαρξη σου και μόνο δίνει νόημα στην δική μου!

 H απουσία βοηθάει κάποιες φορές να καταλάβεις πόσο σημαντικός είναι αυτός που έχεις κοντά σου!Όσο έχω μυαλό θα σε σκέφτομαι και όσο έχω καρδιά θα έισαι μέσα της.

Aν αγαπάς κάποιον άστον να φύγει.Αν γυρίσει...ήταν δικός σου.Αν όχι...δεν ήταν ποτέ!

 Όταν νιώσεις ότι έπαψαν να σ'αγαπούν...φύγε! Αυτό θα πει αξιοπρέπεια.

Ένα κομμάτι της καρδιάς μου μένει μόνο για να ζήσω, μα αν κάποτε το χρειαστείς κι αυτό θα στο χαρίσω!

Πως να σε βγάλω απ' την καρδιά που σ' έχει αγαπήσεικαι μόνο που θα της το πω μπορεί να σταματήσει...(στο σημαντικοτερο ατομο στη ζωη μου)

 Αν κάποτε φύγεις μακριά θυμήσου πως η απόσταση χωρίζει τους ανθρώπους ποτέ όμως τις καρδιές τους.

 Αν θες να ευτυχήσεις για μια στιγμή εκδικήσου. Αν θες να ευτυχήσεις για μια ζωή ... συγχώρα!  Άσε την καρδιά σου να χτυπά μόνο γι'αυτούς που μπορούν να την ακούσουν.

Καλύτερα ένα τέλος με πόνο παρά ένας πόνος δίχως τέλος..

 Δεν αγάπησες γι'αυτό δεν πληγώθηκες. Αγαπήθηκες γι'αυτό πλήγωσες.

Μια νύχτα στον Βόρειο Πόλο Αν ποτέ μου ζητούσες να περάσουμε μια νύχτα μαζί θα σου πρότεινα να πάμε στον Βόρειο Πόλο!Μη με ρωτήσεις γιατί... Η νύχτα εκεί διαρκεί έξι μήνες!

Θα μπορούσα να σου χαρίσω τα πάντα εκτός από την ζωή μου! Όχι επειδή δεν την αξίζεις αλλά πρέπει να ζήσω για να σε κερδίσω... 

Πρίν σε γνωρίσω η ζωή μου ήταν σαν μια ήρεμη λίμνη. Ήρθες σαν πέτρα και μου τάραξες τα νερά. Θα μου πείς ότι τα νερά θα ηρεμήσουν. Η πέτρα όμως θα μείνει μέσα...

Η ζωή είν'ένας ύπνος, η αγάπη τ'όνειρό του.Θα'χεις ζήσει μοναχά αν έχεις αγαπήσει.

Όλες οι αγάπες έχουν διαφορετικό ξεκίνημα, έχουνε όμως το ίδιο τέλος.

Η αγάπη είναι το μόνο ωραίο πράγμα στη ζωή κι εμείς την καταστρέφουμε ζητώντας της τα αδύνατα.

Το φίλτρο της αγάπης θα σου αποκαλύψω, που βάλσαμα δεν έχει και βοτάνια κι ούτε μαγική συνταγή... Αν θέλεις ν'αγαπιέσαι, αγάπα.

Η σταθερότητα είναι η χίμαιρα της αγάπης. 

Η καρδιά είναι ένας πλούτος που δεν πουλιέται ούτε αγοράζεται. Δωρίζεται μονάχα.

Η συνάντηση δύο πλασμάτων μοιάζει με την ένωση δύο χημικών στοιχείων.... Προκαλείται μια αντίδραση που οδηγεί στη μεταμόρφωση και των δύο. 

Όπου και να' μαι, θα σε θυμάμαι μ' όποιον και να' μαι, θα σε ζητώ. Δικαίωμά σου να με ξεχάσεις Δικαίωμά μου να σ' αγαπώ!

Ίσως κάποτε να πάψω να σ' αγαπώ, ποτέ όμως δε θα πάψω να αγαπώ τις μέρες που σ' αγάπησα!  

Πείτε της πως χάρηκα που χωρίσαμε. Πείτε της πως για μένα ήταν ένα τίποτα. Μα μην της πείτε πως όλα αυτά τα είπα κλαίγοντας!

Αν είσαι όνειρο, κάνε με να κοιμηθώ για πάντα. Αν είσαι δάκρυ, ξέρω θα φύγεις, μόνο κύλησε αργά. Αν είσαι η καρδιά μου, μείνε μέσα μου, σε 'χω ανάγκη για να ζω.

Αγάπησε όποιον μπορείς.Αγάπησε όσο μπορείς.Αγάπησε όπως μπορείς.Αγάπησε όμως αληθινά, μπορεις;

Κάθομαι στο σκοτάδι και αναρωτιέμαι. Τι είναι χειρότερο; Να χεις τον παράδεισο στα χέρια σου και ξαφνικά να τον χάσεις ή να μην τον είχες καθόλου;

Αν κάποτε μου ζητούσαν να πω την ιστορία της ζωής μου, θα έλεγα μόνο ένα όνομα. Το δικό σου!

Μη ζητάς να είναι η νύχτα σκοτεινή. Δεν γίνεται υπάρχουν τα άστρα. Μη ζητάς να μη λάμπει η μέρα. Δεν γίνεται υπάρχει ήλιος. Μη ζητάς να σε ξεχάσω. Δεν γίνεται, σ'αγαπώ!

Το ν'αγαπάς δεν είναι τίποτα. Το να σ'αγαπούν είναι κάτι. Το ν'αγαπάς και να σ'αγαπούν είναι το Παν!

Μη λυπάσαι για τη μεγάλη αγάπη που χάθηκε! Να χαίρεσαι μόνο γιατί κάποτε υπήρξε!

Δε σε μισώ επειδή δε με αγάπησες, αλλά γιατί με άφησες να σ' αγαπήσω. 

Πέρασαν πολλά χρόνια από τη ζωή μου για να καταλάβω ότι το "α" και το "ω" της, είναι η αρχή και το τέλος της λέξης "αγαπώ." 

Όταν αγαπάς το νιώθεις, όταν σ' αγαπούν αμφιβάλλεις... 

Δεν ξέρω πόσο θα σε αγαπούσα σε μια άλλη ζωή. Πάντως σε αυτή σε αγάπησα όσο μπόρεσα. Συγγνώμη που σε αγάπησα πολύ. Δεν ξέρω όμως να αγαπώ λιγότερο. 

Σε θέλω όχι μόνο για αυτό που είσαι αλλά και γι' αυτό που 'μαι εγώ όταν βρίσκομαι κοντά σου! Σε θέλω επειδή έχεις κάνει περισσότερα απ' όσα θα έκανε η μοίρα για να γίνω ευτυχισμένη!  

Κάποτε ο ουρανός για να αποδείξει στη γη ότι είναι ομορφότερος, της έδειξε τ'αστέρια & η γη για να του αποδείξει ότι είναι ομορφότερη του έδειξε εσένα. 

Όταν σε γνώρισα έβρεχε.Όχι, δεν ήταν σταγόνες βροχής, αλλά τα δάκρυα του Θεού, που έχασε έναν άγγελο από κοντά του και ήρθε στη δική μου αγκαλιά. 

Φταίει η μοίρα που δεν πρόκειται, κοντά σου να ζήσω. Φταίει η τύχη που μ' έκανε τόσο να σ' αγαπήσω! Φταίνε τ' αστέρια που για σένα μου λένε! Φταίει η μορφή σου που τα μάτια μου κλαίνε! 

όταν τα όνειρα δεν χωράνε στα μάτια Όταν τα όνειρα δεν χωράνε στα μάτια, γίνονται δάκρυα και πέφτουν. 

 Έγραψα το όνομά σου στο παράθυρο, το έσβυσε η βροχή. Το έγραψα στην άμμο, το έσβυσε η θάλασσα. Το έγραψα στην καρδιά μου, το έσβυσες εσύ!  

Aν ήσουν λουλούδι θα ήσουν τριαντάφυλλο, αν ήσουν εποχή θα ήσουν η άνοιξη και αν ήσουν αστέρι θα ήσουν τόσο λαμπερή που θα έλαμπες ακόμα και την ημέρα!  

Είσαι τόσο υπέροχη που μερικές φορές νομίζω πως ονειρεύομαι. Σίγουρα όμως δεν ονειρεύομαι γιατί τα όνειρα δεν είναι τόσο υπέροχα!

Έρωτας είναι να έχεις όλα τα αστέρια και εσύ να θέλεις μόνο ένα, να έχεις τον ωκεανό και συ να θέλεις μια σταγόνα, να έχεις όλο το κόσμο και εσύ να θέλεις μόνο εκείνη. Εσένα! 

Να ενωθεί ένας άνθρωπός με έναν άλλον... Είναι κάτι φυσικό, ένα αστέρι με ένα άλλο, είναι κάτι λογικό. Να ενωθεί ένας άνθρωπός με ένα αστέρι, είναι κάτι μαγικό... Καληνύχτα αστέρι μου...! 

Σ' αγαπώ δε σημαίνει θέλω να με αγαπάς. Σημαίνει θέλω να κάνω τον κόσμο σου ίδιο με τον παράδεισο για να δεις τι όμορφο θέαμα βλέπουν τα μάτια μου όταν σε αντικρίζω! 

Αν αγαπάς χωρίς να αγαπιέσαι είναι σαν να μιλάς χωρίς να ακούγεσαι. 

Ο έρωτας είναι οι σταγόνες δροσιάς σε ένα τριαντάφυλλο. Αλλες σκαλώνουν στα πέταλα και άλλες στα αγκάθια. 

Αν ήσουν δάκρυ στα μάτια μου δεν θα έκλαιγα ποτέ για να μην σε χάσω. 

Κάποτε σου ζήτησα ένα δώρο και εσύ μου έδωσες την αγάπη σου. Ξέχασες όμως ότι τα δώρα δεν τα παίρνουν πίσω! 

Μη μισήσεις ποτέ κάποιον που σε πλήγωσε. Ίσως να πληγώθηκε περισσότερο μέχρι να βρει το θάρρος να στο πει.  

Η Αγάπη μετριέται με ότι απαρνιέται κανείς για χάρη της. Ακόμα και την ίδια την αγάπη. 

Πάντα σκεφτόμουν τι θα έκανα για σένα αν ήσουν δικιά μου. Το λάθος μου είναι ότι δε σκέφτηκα τι πρέπει να κάνω για να γίνεις δικιά μου.  

Η αγάπη είναι σαν το πυρωμένο σίδερο. Αν το ακουμπήσεις θα καείς, ο πόνος θα φύγει, αλλά το σημάδι θα μείνει εκεί για πάντα!  

Η αγάπη μου για σένα θα τελειώσει όταν ένας κούφος ζωγράφος καταφέρει να ζωγραφίσει τον ήχο που κάνει ένα τριαντάφυλλο όταν πέφτει σε κρυστάλλινο πάτωμα! 

Αν κάθε φορά που σε σκεφτόμουν έπεφτε ένα αστέρι τότε η σελήνη θα ένιωθε μοναξιά.

Χωρίσαμε γιατί αγαπούσαμε το ίδιο πράγμα. Εγώ εσένα και εσύ τον "εαυτό σου".

Όταν κάποιος σε δει κάνει 1 δευτερόλεπτο να εντυπωσιαστεί, 1 λεπτό να σ'ερωτευτεί, 1 ώρα να σε αγαπήσει και μια ζωή να σε ξεχάσει!

Η φωτιά αφήνει στάχτες...η θάλασσα συντρίμια... οι γνωριμίες αναμνήσεις...Δεν μετράει ποιός θα σ'αγαπήσει πρώτος αλλά ποιός θα σε ξεχάσει τελευταίος. Εγώ!

Αν στη ζωή μου ήταν να αγαπήσω δύο φορές τότε την πρώτη φορά θα αγαπούσα εσένα και αν αυτό ήταν λάθος...τότε την δεύτερη φορά θα αγαπούσα το λάθος μου!

Σε βλέπω μέσα από το τζάμι της ζωής και όσο αναπνέω θολώνει και όσο θολώνει σε χάνω. Μα αν δεν αναπνέω θα πεθάνω.Αξίζει όμως γιατί θα σε βλέπω!

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΡΔΙΑ

Έρωτας και Ψυχή

Ο Ερωτας και η Ψυχη είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ  μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Αυτός είναι ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Ερωτας και Ψυχη

Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας. Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.

Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Ερωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.

Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:

«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.

Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.

Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή χάνει τον Ερωτα

Η Ψυχή με το λυχνάρι αντικρίζει το πρόσωπο του Ερωτα

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα. Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της,  θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της.  Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Ο Ερωτας σώζει την Ψυχή

Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.

Ο ΔΡΟΜΟΣ

<< Αν νομίζεις ότι η ζωή σου τελειώνει με το θάνατο, όλα όσα σκέφτεσαι, αισθάνεσαι και κάνεις δεν έχουν νόημα. Τα πάντα καταλήγουν στη μη συνοχή, στην αποσύνθεση.

Αν νομίζεις ότι η ζωή σου δεν τελειώνει με το θάνατο, πρέπει να συμφωνεί αυτό που σκέφτεσαι με αυτό που νιώθεις και αυτό που κάνεις. Τα πάντα θα πρέπει να προχωρούν προς τη συνοχή, προς την ενότητα.

Αν σου είναι αδιάφορος ο πόνος και η οδύνη των άλλων, κάθε βοήθεια που ζητάς δεν θα δικαιολογείται.

Αν δεν είσαι αδιάφορος απέναντι στον πόνο και την οδύνη των άλλων θα πρέπει να συμπίπτουν όσα σκέφτεσαι με όσα νιώθεις και κάνεις για να βοηθήσεις τους άλλους. 

Μάθε να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται.

Μάθε να ξεπερνάς τον πόνο και την οδύνη σε σένα, στον διπλανό σου, σε ολόκληρη την ανθρώπινη κοινωνία.

Μάθε να αντιστέκεσαι στη βία που υπάρχει σε σένα και έξω από σένα.

Μάθε να αναγνωρίζεις τα σημεία που είναι ιερά  μέσα σου και έξω από σένα. 

Μην αφήνεις να περνάει η ζωή σου χωρίς να αναρωτιέσαι "ποιος είμαι;"

Μην αφήνεις να περνάει η ζωή σου χωρίς να αναρωτιέσαι "προς τα πού κατευθύνομαι;"

Μην αφήνεις να περνάει η ζωή σου χωρίς να απαντάς ποιος είσαι.

Μην αφήνεις να περνάει η ζωή σου χωρίς να απαντάς προς τα πού κατευθύνεσαι.

Μην αφήνεις να περνάει μια μεγάλη χαρά χωρίς να ευχαριστείς ό,τι πιο εσώτερο έχεις.

Μην αφήνεις να περνάει μια μεγάλη λύπη χωρίς να διεκδικείς από ό,τι πιο εσώτερο έχεις τη χαρά που έμεινε φυλαγμένη.

Να μην φαντάζεσαι ότι είσαι μόνος στο χωριό ή την πόλη σου, πάνω στη Γη ή στους άπειρους κόσμους.

Να μην φαντάζεσαι ότι είσαι αλυσοδεμένος σε αυτό τον τόπο και σε αυτόν τον χρόνο.

Να μην φαντάζεσαι ότι με το θάνατό σου διαιωνίζεται η μοναξιά>>.

Από το Μήνυμα του Σίλο (Mario Luis Rodriguez  Cobos)


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%AF%CE%BB%CE%BF

http://anthropistikokinima.wordpress.com/downloads/vivliothiki/

Ο έρωτας είναι όλη η ζωή της γυναίκας (Osho)

Ο έρωτας είναι όλη η ζωή της γυναίκας. Για τον άντρα, δεν είναι έτσι. Για τον άντρα, ο έρωτας είναι πολλά πράγματα, θέλει να γράψει ποιήματα, όχι επειδή είναι ερωτευμένος, θέλει να ζωγραφίσει, όχι επειδή είναι ερωτευμένος.

Η ζωγραφική έχει τη δική της αξία, που είναι διαχωρισμένη από τον έρωτα. Κουρασμένος από τη ζωγραφική, από τη μουσική, θέλει να ερωτευτεί, σαν ένα είδος λησμονιάς. Αυτή είναι η ξεκούραση του. Βλέπεις τη διαφορά: Ο έρωτας του άντρα είναι τόπος ξεκούρασης.

Όταν κουράζεται από τον κόσμο, από χίλια δυο πράγματα, θέλει να μπει μέσα στη γυναικεία ενέργεια και να εξαφανιστεί μέσα στη ζεστασιά της.

Να θυμάσαι όμως: Ο έρωτας είναι βασική ανάγκη για τον άντρα, για να ξεκουραστεί και να μπορέσει να κάνει τα άλλα πράγματα που κάνει. Δεν είναι σύμπτωση το ότι τόσοι πολλοί μεγάλοι επιστήμονες, ποιητές, μύστες, ήταν ανύπαντροι. Έπρεπε να παραμείνουν ανύπαντροι, επειδή η απαίτηση της γυναίκας είναι απόλυτη αγάπη και πλήρης δέσμευση, ενώ εκείνοι δεν μπορούν να διαλέξουν τη γυναίκα στη θέση της ζωγραφικής.

Αυτό είναι αδύνατον! θα προτιμούσαν να διαλέξουν τη ζωγραφική και να αφήσουν τον έρωτα τους να υποφέρει.

Osho, Άντρας, γυναίκα - Ο χορός των ενεργειών
Εκδότης: Ρέμπελ
Συγγραφέας: Osho
Μεταφραστής: Σαϊσανά, Λίνα
Επιμελητής: Ανδρίκογλου, Δημήτρης
Τίτλος πρωτοτύπου: Man, woman: The dance of energies
Έτος Έκδοσης: 2004
Σελ.: 208
Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 21x13